Չհեռանա՜ս ( ۝ ) Լուսաբացին

Ափսոս։։։։։։։։։։։։։։։։։։։։։։։։։։։։։։։։։։։։։։։։։։։։։։։::::։ ___________________________________________ --------------------------------------------------

Հորինում է սերը նորից Ջինջ առավոտների փայլերը ոսկի… Եվ չկամ ես այնտեղ, չեմ եղել տրտում… Ի՞նչ երգ ես ուզում երգեմ քեզ համար՝ Երգեմ արևներն իմ հոգու, որ չկան. Չի ջերմացրել արևն ինձ երբեք… Արթնացա, և եղյամ էր միայն, Եվ միայն դու… Ես ու դու… Եվ ծածկվեց աշխարհում ամեն մութ բան։ Ի՞նչ ես ուզում երգեմ քեզ համար, Երբ միայն դու,  Դու ես միակ լույսն իմ հոգու… Երգեմ կարոտով աչքերը քո ջինջ, Երգեմ, շշնջամ, անձրևեմ համը կարոտի… Ինչպե՞ս փարատեմ կարոտն իմ հոգու,  Երբ իմ կյանքում դու ես Եվ միայն դու… Եվ չկա ուրիշ լույս իմ հոգում… Ինչպե՞ս երգեմ լռությունն այս ջինջ, Երբ վարանում են բառերն իմ հոգու… Արի թերթենք էջերն այս անհուշ… Երկինքը քնել է խոր կարոտն իր հոգում, Երգում, անձրևում, փոթորկում է մերթ… Արի ամուր գրկենք, Փրկենք մեր սերը խավարից Եվ չխենթանանք փոթորիկներից։ Ի՞նչ ես ուզում երգեմ քեզ համար… Տխուր երգերը ելնում են կախաղան, Դառնում են սեր, հեռանում անհուշ Եվ չունեն ուրիշ բառեր քեզանից բացի… Ափսո՜ս, դու չես լսում կարոտի նոտան, Որ երգում է ձայնավոր այս բաղաձայն աշխարհում… Արի պայքարենք, Կռիվ տանք կար...

Երկինքը համեմված է ձայներով տխուր ինչ-որ՝ վերջին.... Հրաժեշտ են տալիս հավքերը անձայն և հեռանում են աշնան վերջին տերևի պես խուճապահար… -Երկի՜նք, գիտե՞ս ուր են տանում ճամփաներն այդ մութ… Հավքե՜ր, լսե՜ք, երբ կարոտեք և որոնեք ինձ, հիշե՜ք, ես այստեղ եմ միշտ՝ նույն քարերի ու հողի մեջ՝ ծպտված, ծարավ ծառերի պես։ Գուցե ճանապարհին ջերմանաք մեկի բարևից, մեկից զարմանաք, մյուսից զայրանաք, մոռանա՜ք ինձ տանջալի ծարավից և իջնեք ուրիշ մի շյուղի…  Հավքերը հեռանում են երազանքների հետ և մահանում են երգերն իմ օդում։ - Ես գոռալ չգիտե՜մ, չեմ կարող գալ ձեր հետևից։ Կանգնե՜ք, հավքե՜ր, դուք չգիտե՜ք՝ ես կխեղդեմ արմատներով բոլոր ծառերին, որտեղ իջնեք դուք հանկարծ և կկործանվեք դուք կործանելով և՛ ինձ...  Ուզում եմ գոռալ հետևից. կարծես մի ձու մոռացան իմ բնի մեջ…Ես դողում եմ արմատներով մինչ դղրդա երկինքը և քնեմ ես՝ դադարելով հավատալուց, որ չկա գարուն… Ուզում եմ խեղդվել իմ ճյուղերի մեջ, որ գարնանը էլի չգան հավքերը և չար սեր չհյուսեն իմ շյուղերից… - Հավքե՜ր, դուք սիրել չգիտեք։ Ձյո՜ւն, ձյուն եմ ուզում, որ մա...

Ես փնտրում եմ քեզ        ամենուր,        Որտեղ չես եղել երբեք....       Ծովերի,  ջրերի ու ամպերի մեջ,           Ամենահեռու`  իմ ամենամոտիկ.... ....Մի խոսք դառնայիր,        Անգիր անեի քեզ,         Մի բառ լինեիր`              Պահեի քեզ իմ մեջ               Ու չխոսեի էի էլ երբեք.... Երանի հիմա ժամանակը  Մեր ձեռքերին լիներ,  Առա՞ջ կտայինք, թե՞ հետ    Դու` չգիտեմ....      Ես առաջ կտայի ու նորից հետ....       Առաջ ու հետ`.       ամեն անգամ       Ու կսիրեի քեզ        միշտ առաջին անգամ... Կխաղայի հոգուդ հետ հավերժ               Ու կորոնեի քեզ անվերջ....                Ես սիրում եմ քո աչքերը, Ծամերը քո`     Լուսե, աստ...

Դու մենակ ես քո մտքերի անկյունում: Ոչ-ոք չի հասկանում, թե ճանապարհին ինչ ճամփաբաժաններ ես հատում, երբ խաչվում ես հաճախ, և քո մտքերում նոր հույս մոգոնում: Ոչ-ոք չի զգում, թե ինչ ես ապրում, երբ ընկում ես մորմոքումից հուսահատության ակունքներում: Ոչ-ոք չի զգացել ջրվեժվող քարերը, չի լսել փլուզվող աղմուկը, ինչպես է իջնում հոգուդ հատակին... Երկմտանքը հոշոտում է ամեն ինչ. ,,Կամ ամեն ինչ, կամ ոչինչ , Չի' լինում այդպես " ... Մնում են միայն այն մարդիկ, որոնք սպասում են անդունդի եզրին, փնտրելով քեզ փլուզված շենքի քարերի մեջ, ուր բոլորը գոռում են', - մահացա՜ծ է արդեն... որտեղ չասված խոսքերը փշրվում են ապակու պես, որոնելով բառերն արյունոտված, որ կորչում են փոշոտ հոգուդ քարերի ու երկաթի արանքում... Դու մենակ ես կանգնած պատի ետևում, չգիտես' ի՞նչ են խոսում այստեղ ստվերների աշխարհում... որտեղ վերջանում է մի օր ամեն ինչ................ ....որտեղ բոլոր անկումները հաղթանակ են տանում......... ....և հեռանում եմ ես անիմաստություններից: Ս. Էքսուզյան

Ինչո՞ւ հիմա՝ Նորից ու կրկին Ժպիտ է քարանում, Սառում իմ դեմքին։ Ինչո՞ւ նորից ու կրկին Դանթեց միտքս անօրեն, Կառչեց քո արցունքի կաթիլից… Ինչո՞ւ, ի՞նչն է քեզ էլ վհատել՝ Դո՛ւ, որ անհոգ ու անսիրտ Ուրիշի դուռն ես թակել, Ուրիշի սենյակում Ուրիշի լուսամփոփն ամփոփել՝ Այրել ես, մարել, Չափել ու չափչփել։ Ուրիշի գավաթից ուրիշի գինով արբել Ու ուրիշի բերկրանքը ճաշակել, Հաաա՛, լափե՛լ ես, խժռե՛լ, Խժռել ինքնամոռաց, Ինքնամոռաց ու հաճույքով կամովին։ Եվ հիմա արցունք է լոկ քո այտերին գունատված… Բայց ինչո՞ւ իմ, Հենց իմ դեմքին Ժպիտ է քարանում, Փշրվում իմ դիմակին։ Ինչո՞ւ իմ, հենց իմ կոկորդին Կանգնել է քո արցունքը հաղորդ։ Չէ՞ որ քո կյանքում վաղուց ո՞վ եմ ես՝ Մի խո՛րթ։ Դու ուրիշի դուռն ես թակել, Ուրիշ բախտի ըմպանակն էլ ավիրել, Բայց դու ինքդ էլ ոչինչ չես շահել Ու դարձել ես կյանքին խորթ։ Բայց ինչո՞ւ, ինչո՞ւ հենց իմ մտքին Զարդվել ես նորեն ցուցանակի պես՝ Մի անընդմեջ կանչող հիշեցման ահազանգի պես։ Եվ ինչո՞ւ նորեն պիտի սառեն Աչքերս քո աչքերին, Ինչո՞ւ նորից հենց ի՛նձ՝ Քեզ անծանոթ, Ուզում ես թաթախել Արցունքներիդ հաղորդ։ Ու...

Ես քեզ մոտ եմ գալիս։ Հե՜յ, էրգիր իմ հայրենի, Հրաբոսոր առավոտ իմ հոգու, Որ գողացար մանկությունն իմ աչքերի. Ես՝ թաց մայրամուտ քո աչքերի, Դո՛ւ, փառապանծ, ամենաճիշտ, Ես եղա տառապածը քո մեղքերի  Եվ եկա քեզ մոտ մեղավոր՝ Տառապած աչքերիդ Վեհ հայացքին խաչվելու։ Դու մերժեցիր առավոտներն իմ հոգու,  Զարհուրված երազախաբ ի՛մ հայրենիք։ Ես քեզ մոտ եմ գալիս՝ Երեք փշուր մեղքն ափերիս, Տո՛ւր ինձ մի պատառ իմ մանկությունից։ Ես քեզ մոտ եմ գալիս, Վե՛հ դու իմ երկիր։ Խռոված ես դու  և փշրված ուրիշի մեղքերից… Թող փարվենք իրար թովիչ լուսաբացին.  Ես ու դու պարտվել ենք իրար Եվ չենք պարտվի ուրիշ աշխարհին։

Ո՞րն է սիրուն ավելի՝ Շողերը դեղին արևի, Թե՞ փայլերը քնքուշ Ալեկոծվող քո վարսերի։ Գիտե՞ս, առանց քեզ մութ կլիներ. Չէի տեսնի արևի շողերը, Որ քաղցրանում են օդում,  Քնքուշ ճառագելով այտերիդ վրա։ Չէի շնչի ես արևի բույրը, Որ շիկանում է քնքուշ կոպերիդ մեջ, Եվ սահելով ուղիղ իմ հոգում, Ճառագում է լույսը անկյուններում բոլոր։  Սիրում եմ լույսի բույրով արևի,  Որ կրում եմ իմ մեջ՝ Շնչելով անհագ ծարավի պես, Ապրում եմ բույրով կարոտի, Շնչելով ակնթարթները Ծանր մետաղի ծաղկած բույրով, Սպասելով մինչ արևահամ մի մայրամուտ։ Արևահամ ի՛մ առավոտ, Կգամ, ու նորից իմ դիմաց կկանգնես Նույն այն ամոթխած աղջնակի պես: Իսկ ես այլևս չեմ լռի այնպես՝ Կշշնջամ ականջիդ, Կասեմ ամեն ինչ. Քո տունն իմ սրտի մեջ է, Իմ տունը՝ պարուրված քո հոգու մեջ։ Արևահա՛մ իմ աղջիկ,  Դու մայրամուտն ես իմ, լուսաբացը փոթորկված անձրևներից հետո։ Կգամ ու կպատմեմ քեզ կարոտներն իմ հոգու, Կգամ ու կմոռանանք մայրամուտները անցած։ Իմ արևահամ, լո՛ւյս առավոտ, Որքան պահեր քեզ չեմ պատմել, Որքան…որքա՜ն եմ ես սպասել,  Որ գա մի օր ու դու մեծանաս, Դեռ մանկուց, տեսիլաժամ...

Երբ ամեն ինչ լուռ է, Իսկ ներսում աղմուկ, ուզում եմ գտնել  քեզ ինձ հետ, աշխարհում, ինչ-որտեղ: Երբ ամեն ինչ լուռ է մտքերս պատկերում են քեզ և ավիրում են ինձ ներսից, որոնելով քեզ ամենուր... կորցնում ենք իրար, կորցնում եմ քեզ, կորցնում եմ ինձ... Դու ինչպիսին էլ լինես, ես կհորինեմ ու կստեղծեմ քեզ նորից, չեմ թողնի, որ դու կորես և քամիները տանեն քեզ ինձնից...  Քե'զ սիրելով, հավատամ մարդուն ու սիրեմ աշխարհը։ Թող չխենթանամ ու մեր լուսաբացները թո'ղ չդառնան մութ իրիկնաժամ: Ուժ տուր ինձ սիրով, չպոկես թևերս, որ դիմանամ ու հաղթենք կյանքին: Մի օր դու էլ ահավոր կսիրես ու կսպասես ինձ անդադար, չես հասցնի մտքերդիդ մեջ լսել խոսքերը ու մտքերը չեն հասցնի բառեր դառնալ. Անսահման արագությամբ մտքերը կսլանան ու կհոշոտեն իրար, փորձելով ինչ֊որ բառեր դառնալ, մի երկու ֆռազ: Իսկ ես, սիրտդ չեմ կոտրի, չեմ ասի' սպասիր... Քո համար գարուն է դրսում, օդն ու արևը գրկել ու պարուրել են, պարուրվել եմ քեզ և գուցե տափ եմ ավելի... իսկ իմ ներսում ակնթարթվում են ամառ ու աշունը, չկա գարուն, չկա ձմեռ.. Ու ես մանրանում եմ օդ...

Թող սուզվեմ քո մեջ, Փաթաթվեմ ամուր Եվ կորչեմ փոթորիկներից։ Թող հավերժանամ, Ձուլվեմ ու խորտակվեմ, Սիրեմ քեզ անվերջ Ու ապրեմ քո մեջ։ Թող խենթանամ Եվ մահանամ քո մեջ, Ծնվեմ քո մեջ Եվ ապրեմ նորից։ Արդեն քանի կյանք է՝ Ես մահանում եմ  Առանց քեզ Եվ կորցնում եմ քեզ նորից։ Թող անէանամ, Ծնվեմ ու ապրեմ Ես Քեզ հետ նորից...

Որքան եմ քեզ սպասել... մրսում եմ, դողում, մի թող ինձ սպասեմ: Մի թող, որ հանկարծ կորչեմ մշուշոտ խավարներում, որտեղ ամեն անգամ, լույսն ու խավարը սեր են մոգոնում ու ինձ որբ թողնելով' բաժանվում իրարից: Արի արձակենք, ազատություն տանք հրայրքներին: Պատառոտված սառցե շերտերը գոլոշիանում, դառնում են ավազ ու արծաթեփայլ հմայլն են թողնում, անհետանալով ցուրտ փողոցներում: Ընթանում են դանդադ, իսկ ժամանակը' տարուբերում և չի տարբերում ... որտեղ եմ ես, որտեղ ես դու... մի թող ինձ սպասեմ...

Տղամարդը պատերազմողն է, նա պատերազմում է կյանքի հետ՝ անդադար: Տղամարդը պայքարողն է՝ սեփական նպատակները կառուցողը, ով հասկանում է, թե ի՞նչ է իրեն հարկավոր և հաղթում է։ Անտեսելով ցավերն ու վայրիվերումները, պայքարում է մինչև մահ: Տղամարդը նա է, ով հասկանում է, որ այստեղ է, հողի վրա՝ հեռու երկինքներից: Ով, ոչ թե երազում , այլ կառուցում է, ով կարգին ծնկել է ցավի առաջ ու վեր բարձրացել, չհանձնվելո՜վ, պայքարելո՜վ կյանքի դիմաց: Եթե միայն երազեք, մտածեք անցյալի մասին կամ ապագայի, և երկնային երազանքներով ապրեք, եթե նույնիսկ դուք փիլիսոփա դառնաք, իմացե'ք՝ տանուլ եք տվել սեփական կյանքը: Դադա՛ր…դադարե՛ք ձախողումների առջև ծնկելուց և մի ափսոսացեք երբեք պարտությունների համար: Մի՛ հանձնվեք, կառուցեք միշտ նոր նպատակ: Քանի դեռ հողի վրա շնչում ես և մարդ ես հողեղեն, թող ոչ թե ոտքերդ հողին բեռ լինեն, այլ զգա հողը ոտքերիդ վրա: Չափիր քո կյանքը՝ ի՞նչ է քեզ պետք, ինչի՞ց սկսել: Քանի դեռ շնչում ես, կաս, ուրեմն կարող ես: Երբեք մի՛ ասա, թե չես կարող, իսկ այն, ինչ չկարողանաս, մի՛ մնա փոսից դուրս եկած ապուշի ...

Ես սիրեցի գույներն աշխարհի Հոտոտեցի հույսի կարոտով Եվ լույսին կարոտ մնացի Ես ուզեցի խորը շնչել Կանչել բույրը լույսի Կույսի ձայնով երգում էր քամին Տապալում էր հոգիս առանց հույսի Կիսատ ու անկատար մի լույս Թովում էր հոգիս հեռուներում Եվ գրկում էր կույր ու անտեսանելի Ավելի մոտ, ինձ այդքան շոշափելի Երգում էր հույսը և հպվում ամուր Ես երգեցի ձայներով կարոտի Հույսի ձայնով լույսին կանչեցի Եվ տանջանքներով իմ այս մութ Սիրո երկինքներին փարվեցի Լույսով լվացի աչքերն իմ մութ Եվ հեռուներից ավելի մոտ Ավելի տաք ծաղիկների ես փարվեցի

Ու թող չմարեն քո ամառները` Թանձր երեկույթի ձայներով խավար, Քո քնքուշ հոգին թող չիմանա, Թե ինչ կա հեռվում` աստղերում անմար։ Դու չգիտես ինչպես են աստղերը շինում, Լողում են ալեկոծված փոթորիկներում, Հոգին դարձնում ավար, Չիմանալով,  թե ով է ումից գողանում։ Հետո էլ` ով է ումից գոհանում, Կիսում են ավարը ու գող որոնում, Դատում են աստղեր որոնողին Ու մի քրչոտ պարան թողնում գետնախորշում։ Մի անհոգի պարոն, կամ բարի տիկին Հարվածում է մուրճը՝ ճշմարտապես, Ու չես իմանում` Ով է՝ ումից ավելին գողանում։ Քո քնքուշ հոգին, թող չիմանա, Թե ի՜նչ կա հեռուներում երկինքների, Ու թող չմարեն քո ամառները, Որ միակ լույսն է իմ տիեզերքում։ Դու սիրիր լուսաբացով` արևների, Միշտ՝ գարնան թարմության բույրով, Ես շնչեմ քեզ անձայն ավելի.. Եվ քո քնքուշ հոգին չիմանա երբեք ավելին...

Եթե ինձ հարցնեին, թե որն է կյանքում ամենակարևորը, ես կնշեի այն ինչը չունի եզրեր, որը չունի սկիզբ և չունի ավարտ, որ չունի գին և սահման:  Սերը անսահմանության չափն է, որ սահմանում է, նոր անսահմանություներ, Սերը եզրեր չունի, սերը` գալիս է հավերժությունից ու ձգվում դեպի անեզր երջանկություն:  Իրական սիրո գինը զգում ես միայն այն ժամանակ, երբ այդ սիրո մեջ, սիրում ես` ինքդ քեզ, ու ամեն ինչ դառնում է սիրելի... Երբ ամենագորշ իրականությունը դառնում է հաճելի, իսկ դու ներշնչվում ես`ամենակարողությամբ:

Ցուրտ է, մրսում եմ, սիրելիս, Արի ծածկվենք սիրով, Ջերմություն է պետք, մի կաթիլ արև, Հապճեպ մի սառը բարև, Եվ կառուցենք մեր հոգու բույնը... Թույլ տուր տաքանամ սրտիդ մոտ` Ցուրտ է, թող ներս գամ շուտ, Չթողնես դրսում մրսեմ ես անտուն, Թույլ տուր տաքանամ սիրո պնակից, Արի կառուցենք մեր հոգու տունը, Կառուցենք կտուրը տերևաթափից, Փակենք դուռ ու պատուհան Եվ կառուցենք մեր սերը, Գողանանք իրար այս ցուրտ աշխարհից, Սիրուց գոռանք խելագարի պես, Իմանանք երջանկության գինը Եվ շարենք պատերը սիրո գույներից, Փաթաթվենք ամուր` սիրո համերով, Արի՜, որ գողանանք սերն աշխարհից...

Գեղեցիկը մայրն է, երբ հոգիդ հանում է ճահճից, Եվ գեղեցիկ է դառնում կյանքում ամեն ինչ: Գեղեցիկը սերն է, երբ գրկում ես մոտիկից. Փոքրիկ ձեռքերը, որ երկինք են ափերի մեջ Ու երկու սիրուն աչքեր, որ դառնում են երկինք: Գեղեցիկը` անգույն է, և բուրում է թափանցիկ, Գեղեցիկը` լույս է, որ գողանում է գորշը քաղաքից, Պարզ ճաճանչով ծածկում է գորշացած քարերը հոգուդ Եվ հույս է հանում այդ մոխիրներից: Գեղեցիկը միայն մեկ անուն ունի, Որ հույսով է լցնում աշխարհները ներսից, Եվ գեղեցկացնում է կյանքում ամեն ինչ։

Ի՞նչ մնաց քո հոգում անկեղծ,  Խինդերով օրերը՞ մնաց,  Թե՞ հին փոշոտ պատառիկներ, Ո՞վ ես դու, Ո՞վ ես հիմա, Ինչու՞ պղտորվեց հոգին մեր անկեղծ, Հեռացանք անհետ, Անվիճելի սահման դարձանք, Հին օրերի հուշերում անտես, Ուրիշացանք ժամանակի հետ, Թողնելով իրար, հեռու կանգառում, Ու մեկնեցինք տարբեր ունայնություն, Չփնտրելով իրար սառած կայարաններում։ Ու՞ր ես շտապում, Բան ունենք կիսվելու, Ինչու՞ հիմա ուրիշ ես դու, Մի շտապիր դատարկ կայարան, Որտեղ լոկ վարորդի ծառան ես դու, Նստիր ինձ հետ, Փակիր պատուհանը ու ծխենք մի քիչ թաքուն... Պատմիր.... որտե՞ղ ես ապրում, Հիշու՞մ ես մեր հին տնակը շյուղերից, Որ փլուզվեց խենթացած փոթորիկներից, Հիմա տուն-տեղ ունե՞ս, Ինչպե՞ս ես ապրում, Ես անտուն եմ հիմա... Ողջ աշխարհի տունը եղա...., Ու ես *անտում մնացի: Չէ, մի սարսափիր ինձանից, Ու մի փորցիր փախնել թաքուն, Հիմա ուրիշ է ժամանակը, Ու կայացա ես իմ հին երազանքներում, Հին օրերը գնաց, Ինձ մնաց միայն սպիներ, Հաստ գունաներկի պես ներծծելով հոգիս, Ու կերտելով ինձ ներսից: Դողում են ձեռքերս, Աչքերիս մեջ նայիր, Բան ունենք կիսվելու,...

Մի կտոր կարոտ սիրելու համար, Համբերություն սիրվելու համար, Ազատություն է պետք հանգերին, Հարգանք ու կիրք՝ հոգու բարքերին, Հավասարություն, ամենաթողություն, Ոչ մի չափ ու ձև կամ սահման՝ տձև։ Միայն կարոտ է պետք սիրելու համար, Ու պետք է տրվել սրտով կարոտագին, Բայց ոչ ամենքին,  Ոչ ամբողջ հոգով։ Կարգ չկա սիրվելուն հատուկ, Միայն մի կանոն յուրահատուկ. Սեփական բույրը, համն առանձնահատուկ, Չդավաճանել կարոտով թափուր։ Ս. ( ۝ ) Էքսուզյան ╮╮╮ Հեդինակային պոեզիա ...///

Արևը գար երկնքից, Առնեինք բարևը լուսնի, Հոգիդ գրկեի ես մոտիկից, Աստղերը կաթեին մեր սիրո մեջ, Տիեզերքը հանեինք աճուրդի. Քեզ քիչ է դա երևի։ Մի կտոր սեր լղոզեր խոպոպիկներդ, Հոգիդ հաներ վերևից վար, Դու հասնեիր երկինք, Իսկ ես ընկնեի կտրուկ վար, Կգայիր հետո ինձ մոտ ներքև, Թե կճախրեիր մի քիչ մենակ... Դու կուշանաս, սե'րս, Իսկ ես վերևում կլինեմ: Բանալին թողնում եմ կտորի տակ։ Կգաս, երբ ծերանաս Ու կապրես մենակ, Կպահես մեր երազանքները կիսատ։ Ես անուն եմ հորինել Եվ հյուսել եմ մեր սերը։ Պատերին, գետնին, լուսամուտին, բոլոր սենյակներում սեր եմ շաղ տվել Ու թողել եմ աստղերն ավիրված, Կհավաքես ու կջրես չորացած մեր սերը։ Ես կուշանամ, ճախրում եմ հեռու Եվ քեզ ավելի մոտ կլինեմ... Ս. ( ۝ ) Էքսուզյան ╮╮╮ Հեդինակային պոեզիա ...///

Մո'տ եկ, Նստի'ր մոտիկ, Թո'ւյլ տուր սեղմել ձեռքերդ ափերիս Ու նայել ուղիղ քո հոգու հեռուն: Քո ներսում խառն է՝ թափթփված, Ագռավներ են ծառերին, Ու ծաղիկները սառել են Ծածկվել տերևաթափից։ Թո'ւյլ տուր կտրել ծառերը: Գիտեմ, բարեկա'մս, Դու սիրում ես անպտուղ բարդին, Որ սուլում է, Շոյում հոգիդ շարունակ։ Նստի'ր ավելի մոտ, Զգա' ծաղիկների բույրը, Որ խեղդվում է տերևաթափից Եվ չորանում հարավային պատին՝ Ուղիղ հոգուդ ափերի վրա: Բացել ես հոգուդ դռները լայն, Թռչուններ են մտնում երամ-երամ՝ Հպելով շողքն ապակուն, Թողնելով անթափանց, մուգ մի վարագույր։ Թո՛ղ լույս իջնի Օդի հեղձուկ Տերևների բույրով խոնավացած պատուհանին։ Գոռում է քամին՝ Անուշ բույրով հողի, Երգում է կույր մի երազանք, Ու ես շնչում եմ բույրն անծանոթի` Հպվելով քնքուշ ճերմակ իրիկնամուտին... Հետո կիջնի երեկոն՝ Թաց ծաղիկների բույրով մոգական, Կպատմի լուսաբացն իր դյութին, Կանցնեն ամառներ ու աշուն, Կիջնի ճերմակ մի ձյուն Պաղաղ հոգու լաբիրինթոսում՝ Այնտեղ որտեղ բույն չեն հյուսում... 11.08.21թ. 00:30 Ս. ( ۝ ) Էքսուզյան ╮╮╮ Հեղինակայի...

Ես որոնում եմ խաղաղություն, Ու վայր եմ դնում հոգիս անխաղաղ, Փակում եմ դռները ամուր, Կողպում եմ ձայները մութ սենյակում, Եվ շտապում հապճեպ հաղթության ուղով: Հոգնել եմ ես պատերազմներից, Աշխարհում այս լուսավոր ու սուտ, Ուր մարդիկ ծնում են խավար, Ապա ծնկում խավարին այդ բութ... Ես պարտվել եմ բոլոր ճանապարհները` պարտության տանող... Լույսի մեջ խավար եմ փնտրել, Ու գտել խավարի մեջ հույս, Բռնաբարել եմ խավարն այս կույս, Եվ ծնվեց մի բիճ ` քաղցկեղով հիվանդ... Դաշինք եմ կապում ես լույսի հետ, Եվ շտապում հապճեպ հաղթության ուղով: Ս. ( ۝ ) Էքսուզյան ╮╮╮

Բլոգում զետեղված գործերը Իմ ամբողջ կյանքի, տարբեր ժամանակաշրջաններում կատարված հեղինակային ստեղծագործություններ են: Ուստի որոշ նյութեր չեն համապատասխանում իմ ներկա կարգավիճակին: Բլոգում կարող եք գտնել բազմաթիվ ուղղագրական սխալներ և դասական կանոններից դուրս ձեռագիր: Հեղինակային վեպեր, արձակներ, բանաստեղծություններ... Հարցերի և առաջարկությունների դեփքում կարող եք գրել էլեկտրոնային հասցեին, կամ 👉  Facebook  - Ի  👈   միջոցով: 🔼Արգելվում է🔽 Տարածելը, գողանալը, փոփոխված վերաուղորդումները 🚫 Բոլորիդ մաղթում եմ անսահման երջանկություն: Ս. ( ۝ ) Էքսուզյան ╮╮╮

Հպարտություն. Հիշեք, որ անկախ ամենից, թե ինչ տերմինով եք դուք ապրում, հպարտությունը "կարծիք" է, որը հարատև չէ: Եվ իրական հպարտությունը կլինի այն, երբ կհպարտանան ձեզանով ուրիշները, հատկապես այն մարդիկ, որոնք կարևոր են ձեզ համար: Հիշեք, որ ժամանակը չի սպասի մինչև դուք կհամեմատվեք բոլոր կարծիքների հետ, Ժամանկը ցավոք վերջանալու է, բայց դուք կարող եք ապրել հպարտանքով, առժամանակ չափսոսալով ժամանկի համար: Իմանալով ժամանակի գախտնիքը, որի կարևորությունը մաքսիմալ շոշափելի առավելություն ապահովելն է, որն ունի միայն երկու պարզ ու հասարակ եղանակ. 1 Լինել ինքնատիպ ու ընդգծել սեփական նշանակալիությունն աշխարհի վրա. Արարել բարին, Ապրել հանուն  նպատակի ու փառքի. 2 Ապրել հանուն յուրայինի (Որդուդ) բարորության ու երջանկության, Ապահովել նրա լավագույն ուղին: Գախտնիքը սեփական նշանակալիության իրական դերը կատարելն է, մտածելով ոչ միայն սեփական անունի հավերժության մասին, այլ այն յուրայինների, որով դուք ուզում եք հպարտանալ:

Վերջ Դադարեց Անձայն էին պահերը Որ անցան Բառերը թողնելով ինչ-որ ներքին արյունահոսությամբ Ինքդ քո դեմ մենամարտում Ճիշտ էր բոլորը Եվ ճիշտ էին բոլորը իսկ ճշմարտությունը այն էր ինչ մնաց հետո Աշնանաքաղին... Քա՞նի ծառ ունես դու. Սուս Չխոսես Հավաքիր սերմերը Բառերի պարը որոշում է պահը Եվ ճիշտ եղիր սոսկ ծմռանը Եվ ճշմարիտ վառ գարնանը...

Պարզ եղիր ինքդ քեզ հետ Ամենքի հետ ամենքից օտար Եղիր ազատ ու արդար Եղիր ազատ ինքդ քո մեջ Համբերելով միշտ անհամբեր Ամենքի հետ ամենքից օտար Եղիր միշտ դու, եղիր դու սեր..

Այսօր խաղաղ է իմ հոգին, Այսօր լռում եմ ես նորից, Արձագանքում հոգուցս դուրս՝ (Խորտակելով) թաքուն մի տեղ.. Այսօր խաղաղ է իմ հոգին: Գիտեմ, Տեր, գուցե խուլ է հոգիս Ու չեն տեսնում աչքերս ոչինչ. Հոգնում են մտքերս հաճախ Ու չեն հոսում քո հետքերով. Հյուսիսը փոթորիկ է երգում, Քամին պոկում է երգն իմ շուրթերի. Այսօր խաղաղ է իմ հոգին, Մեկը կանչում է ինձ ներսից.. Գիտեմ, Տեր, գուցե բարի չեմ ես այսօր ԵՒ բարով չեմ ես քայլում. Քամվում են մտքերս քամուց ԵՒ խոսելուց եմ ես կաղում։ Այսօր խաղաղ է իմ հոգին, Այսօր քար է հոգին ու լուրթ: Հոգիս, երգիր, երգիր խաղաղ, Այսօր գտար դու իմ հոգին: 23.04.2020

Ի՞նչքան ես դու Ահավոր թանկ ես ինձ համար, իսկ արժեքդ՝ մի բուռ ժպիտ ու ջերմություն. Մեկինդ փողն ա, մյուսինդ մի կուշտ փոր սերը, ծաղիկներից հետո ու սիրուն խատուտիկների մեջ...  Գոնե դրան մնայիք հավատարիմ Հետո անցնումա կյանքը ու դառնում եք հերդական բախտ ու Աստված որոնողը։  Երազում էի աշխարհի փողերը ու դա էր կյանքս, բայց էժան ա փողը կյանքից հետո Չճորտացա ու չգողացա ես ես կյանքի առաջ, բայց էլի մնացի եդ էժան բախտ ու խրատ որոնողը

Գետը աղմկում է տանելով ինձ իր հետ հոգու խորքերը, ու լսում եմ քարերի ձայները, որ հպվում են տեղ-տեղ հոգուս ափերին։ Մեղմորե՜ն լվանում եմ հուշերս։ Հիշում եմ, խորհում, հունի հետ մեղմորեն փորփրում եմ անցյալը: Երբ բարձրանում է քարերի ձայնը, ես հայացքս կտրում եմ, մտածելով` պետք չէ հիշել անցյալը։ Հետո նայում եմ արևին՝ լցվելով ապագան կառուցելու կամքով։ Քարերի ձայները դեռ լսվում են, բայց ես մոռանում եմ աշխարհի ձայները ու հեռանում... բարձրանու՜մ, սավառնու՜մ  երկինք… Թվում է, թե ամպերը հոսում են ու տանում ինձ իրենց հետ…։  Կանգ առանք, ինչու՞ հարցնում եմ ինքս ինձ։ Հարատև թվացող հոսելուց հետո, ես  նկատում եմ, որ հիմա ամառային արև է…  Կոպերս փակում, նայում եմ արևին ու սկսում ապրել ամառային արևի ձայները... այստեղ` երկրի վրա, քարափին։ Մտքերս հոսում են արագընթաց ու չեն թողնում հիշելու հետ հայացքը: Մեկ-մեկ, ծխախոտը վառելիս, երբ բացում եմ աչքերս, թվում է, թե մտքերս՝ մարմին առած, կողքիս, խոտերի մեջ էին, և անհետացան թփերի ու ծառների հետևում։ Ծխում եմ, ծխում, ու մտածում, որ հիմա տեղիցս վեր կ...

Անվերնագիր էր սերն իմ բառարանում, Մութ ու չարտասանված հոգուս խառնարանում։ Վառվում էր սերս՝ դեռ լույսի չեկած, խառնում էր գիշերը ու աստղերին չոքած։ Անվերնագիր էր հուշերի ծովում, Երբ գիշերը սահում էր էջերիս սրտում. Վերացական ու տրտում, լռության մեջ, Համբյուրում էր նա, ի՛նձ իր նուրբ կրծքի մեջ։ Մութ գիշերվա անծայր քամին էր օրորում՝ Անավարտ ու անկետադրական սիրո ծովում. Օրորում էր ոտքերն իմ առաստաղին Ու ալիքաձև թախիծը երիզում լույսի հովին։ Երկարվել էր, ձգվե՛լ գիշերը կոփերիս, Ձմեռվա նման սառել վանկերում, Եվ ատել էր գարունը՝ սիրտս պատռելով, ՈՒ սերս վարարել էր մութ օվկիանոսում։ Ինձ համար չկար աշխարհը ծանոթ, Թեպետ ծանոթ էին բոլորը այնքան, Որ գալիս էին ու գնում՝ չհիշելով անգամ։ Օդն էր անծանոթ կախված առավոտի, Երբ օրօրում էր կարոտի փոշին անոթի։ Միայն մի սիրտ էր ամպի կատարին, Լուռ ժպտում հուշերի ճամփեզրին, Որ հուշացավ գիշերն իմ անգին, Ու դարձավ լույսի համն ինձ վերնագիր։ մարտ 2018թ.

Գիշեր էր ու քո մուգ հագուստը նորից, օրօրում էր երկինքն ու քո կարոտն էր կանչում... Քո կարոտը պատել էր երկինքն ու գնում էր իր հին պատուճանով, իսկ ես նստել էի պատուհանին ու հաշվում էի քո կարոտը, ուր թավառնում էր կարոտի գույնն ու մերկասնում էր հոգիս։ Դու երազի պես, խռով ու անխնա, անցնում էիր անտարբեր, զեփյոուռի պես, թողնելով գույները կարոտի և թողնելով քո համբյուրները՝ բարակ անձրևի պես։ Հիշում էի կարոտի համը ու հոգիդ արտասում թևերիս, հետո գրկում էի քո բույրը ափերիս մեջ և փորձում էի հասկանալ քո կարոտն իմ դողացող մատներում, սակայն դու երազ էիր, ու ես չգտա.. Գիշերն էր ու քո մուգ հագուստը նորից, օրօրում էր երկինքն ու քո կարոտն էր Հնչում։ Քո կարոտը պատել էր երկինքն ու գնում էր իմ հին պատուճանով, իսկ ես վաղուց մոռացել էի, թեպետ գրկել էի հոգիդ՝ ուր քո կարոտի բույրն էր հանգչում։ Գիշեր էր ու քո մուգ հագուստը նորից, օրօրում էր երկինքն ու քո կարոտն էր հանգչում։ Ուրիշ էին աստղերը, ուրիշ էր հոգիս՝ ուրիշի գիշերով ուրիշացած, և թեպետ ուզում էի պատմել քո կարոտն իմ երազին, որ կարոտում էի այն կարոտը, ուր'...

Մի փոքր սենյալ ու լույս լիներ, պատուհանին կանաչ ծաղիկներ, Ներսում մանկան աղմուկ ու տաք շուրթեր, որ կանչեր նորից խաղաղ երկինք։ Մի կտոր պայծառ սեր լիներ, որ առկայծեր ու ծածկեր վարագույրներով աշխարհները մութ։ Մի պատառ հացի հոտ լիներ ու կողպեր տան դռներն ամուր։ Շրխկացող աման չամանի արբեսնող ձայներ,  ներսում առավոտ ու դաշնամուր, ծածկեր սև մուք աղմուկն աշխարհի…

Ո՞վ ես դու, ի՞նչու ենք մենք միշտ իրար մոտ, բայց միշտ ծարավ իրարով։ Կգա՞ս ինձ հետ հեռու, Խորտակվենք երկինք, մի քանի դար հեռու ու մի քանի կաթիլ, ծարաված ճախրենք ամպերից էլ հեռու։ Սեր իմ, իմ մեջ ես դու։ Դու՝ ես եմ։ Այլապես չկա այդքան մոտ ու իրական այլուրեքություն։ Ասա, որտեղ եմ վաղը քեզ փնտրելու։ Ի՞նչպես հպվեմ քեզ ամուր, գրկեմ հոգիդ ու համբուրներով հպվեմ ուժգին հոգուս ափերին։ Սեր իմ, ինձ թվում է, դու նման ես շքեղ ու հիմար դիցուհու, ով միշտ դավաճանում է, դեռ իր ծննդյամբ ու արյամբ ագահ, և մի օր ալեկոծ քո ծովում կխեղտեմ կանչերով մարած իղձերն իմ վերջին, որ միայն ես եմ գնել իմ կիսատ համբյուրով…  Սեր իմ, թող վերջանան կարոտներն այս իրիկուն ու, իբրև նշան մեր հանդիպման, թող կայծեր շողան վառ հուշերը բամբակե թաց քո մարմնում։ Սեր իմ, միշտ ուզում եմ փարվել քեզ ու սիրել ավելի ու ավելի, մի վերջին անգամ, որտեղ փարվում են ամենա ամուրը, ինչպիսին չեն դիպչել դեռ սեփական իմ հոգուն: Եվ այսօր, իմ հրաժեշտն է ու բաժանիր ինձ, կամ քեզ, ամպերից էլ հեռու…        

Դեռ նորաթուխ լուսաբաց է, օդի համը անկարոտ է ու թաց։ Զեփյուռները շշնջում են սարերից իջնող նոր կյանքի մասին ու չեն հիշում, թե ով որտեղ, որ սառույցի տակ մնաց ու հալվեց անդարձ։ Ինձ մնաց ծաղիկներ ու քրքիջները առուների, որ հանդիպեցին ու հեռացան՝ համր խրխինջներով, դեպի ջրվեժներ ու անդունդներ, մռայլ ու անհետ ճամփեզրով։ Լճերն ու ծովերը հասած կլինեն հազար սեր ու ընկեր, որ կգտնեն նորից թևեր, վերևից, աշնան փոշու պես թափվելու վար, ոտքերիս առաջ, գլխիս ու մազերիս, ծոցս ու նորից ոտքերիս տակ, ինչ-որ տխուր ու համր հեքիաթ պատմելու, վարար, հոսող, անձրևային, համր աղաղակներով, որ ես կլսեմ իմիջայլոց… Կամ տարված ու ծածկված կանաչ թփուտներով և բույն հյուսող թրջունների հուսաբեր ձայներով, չեմ նկատի անձրևային ձայները և ո՛չ էլ առուների, ուր միշտ՝ «ներկա - բացակա», մի համր աղմուկ է կանչում...

Ինջնում է մշուշ Իջնում է սիրուն Իջնում է դանդաղ Դողացող ձայներով երգերով քնքուշ Իջնում է մշուշ Իջնում է խավար Թողնելով կույր մի հրաժեշտ Ու անթափանց մութ մի վարագույր Իջնում է մշուշ Իջնում է գիշեր Դու չես լսում խոսքերը կիսատ Ուր մնաց հուշ Յոթ երկինք հեռու Հիմա քո հոգում էլ հեռվում Իջնում է քնքուշ մի մշուշ Երգելով հոգին իմ թաքուն Ու հրաժեշտներ անհանդիպում Ուր իջնում է հուշ-հուշ  մութ ու մշուշ 07.03.20 թ. 00:00

Ափսոս կիսատ էին թելերը ճերմակ ու թևեր չկաին կարմիր ուսերին, Ափսոս, դու կարող էիր լինել հեռվում։ Զգույշ, կամաց, այդպես չեն ճախրում. Այդպես, ամեն ծաղկի բույրն առնելով, զուր հատնում ենք թիթեռի պես։ Ափսոս… ափսոս, որ ես թիթեռ սիրել չիմացա… Սիրելիներս, եկեք ինձ մոտ երբ մահանանք, համերգ է լինելու ու երգելու եմ հոգուս երգերը թաքուն։ Այնտեղ, երկնքում, ուր դեռ աստղերն են միայն ափսոսում  լուսնի հուրայր. Կամ հողի տակ, որտեղ մի ցուպ ու ծաղիկ է, իսկ դուք երկինք, գուցե կապույտ, կամ մի սև հող ու լուռ ունկնդիր։ Որտեղ բարին ու գեղեցիկն է միայն։

Բարև գարուն, դու նորից կերգես իմ հոգում, նորից կբուսնի ծաղիկը ու կիջնի նորից լույսը շուրթերիս: Մատներս նորից կգրկեն քո տաք քամին ու կպահեմ քեզ քնքուշ սառած իմ կրծքում։ կպահեմ մինչ հալչի սառույցները... Ու երբ անձրևեն ամպերը, ես էլի կերգեմ ու կպարեմ հարբաց աշուններն անցած։ Բարև գարուն, ի՞նչ երգ ունես քո հոգում պահված, որ դեռ չես երգել ու վերջացել մի օր հանկարծ։ Մոտ եկ, գարուն, մոտ երգիր ու մոտ փարվիր սառած իմ հոգուն։ Պատմիր քամիները բոլոր հեռուների, ուր միայն գարուն է ու չի մրսի հոգիս արևից։

Մեկը նվագում է, մեկը պարում, իսկ մյուսը նստած վայելում է վահանակը ձեռքին՝ ինչպես էկրանի առաջ, հերդով փոխելով ալիքները կյանքի։  Ոչ պարողն է նկատում ինչի տակ է պարում, և ոչ էլ նվագողը դիրիժորի… Դո սի լյա սի  Մեկը երգում է՝ երգեր չգիտի, մյուսը գրում է՝ երգել չգիտի։ Մեկը խոսում է՝ լռել չգիտի, մյուսը լռում է՝ անկուշտի պես… Դո մի ռե ռե դո Մեկը քնում է՝ երազել չգիտի, մյուսը երազում է անքուն։ Մեկը կառուցում, մյուսը ավերում, մեկը գողանում, մյուսը գտնում, մեկը փախնում, մեկը փնտրում, մեկը պակասում է, մյուսը հեռանում, մեկը ավելանում, մեկը գալիս է, մյուսը գնում…  մեկը անում է հանում-գումարում… …դո սի լյա սոլ ֆա մի ռե Դո…

Խաղաղվիր խաղավիր ծով Թող լսվի շշունջը ծովաստղերի Մոռացիր աղմուկներն հեռվում անցած Ու երգիր թով կարոտներն իմ հոգու Խաղաղվիր խաղաղվիր ծով Լուռ ու հանգիստ օրօրիր իմ հոգին Երգիր չասված բառերն իմ հոգու Տար ինձ հեռու այսօր ինձանից 23.02.20 19:36

Հիշում եմ, թե ինչպես, մի օր հանկարծ, կտրուկ ու սառը ձայնով պապս ասաց, որ հերիք է խաղալ ու «մեծանալ է ինձ հարկավոր»։ հիշում եմ ինչպես, տանը սառավ մի ջերմություն ու թանձր լռությունը իջավ հոգուս մեջ։ Սիրտս նեղվեց անտանելի ու թվում էր ինձ չեն սիրում։ Թախծահամը ստիպեց հեռանալ անկողին, ծածկվել վերմակի տակ ու խորը ննջել, որ չերևար արցունքներն ու թախիծը, որ սննդի մնացորդի նման կանգնել ու ճնշում էր կոկորդս։ Տանը ձայները հեռանում էին կամաց,  պատմելով ինձ անծանոթ աշխարհների ու խնդիրների մասին, որոնք գիտակցել, ես դեռ չէի կարող, իսկ ես ուզում էի քնել ու երազում խեղտել ցավը… Երազիս նորից բակ գնացի ու մենակ կանգնած էի գունագեղ ու տաք, կիսաթափանց քամու մեջ, որը շոյում ու խաղում էր հետս։ Քամին էլ, հանկարծ փոխեց գույներն ու կորավ կամաց, մեղմորեն գորշասնելով երանգները, իսկ հետո, ուղակի լքեց քամին, որ Սուրբ լույսի պես առել էր թևերին։ Մենակ ու կորած մարդու պես, արագ- արագ սլանում էի աշխարհով։ խամ ձայներն ու հպումները առնելով կրծքիս, զգում էի ցավերն աշխարհի։ Բայց մեկ էլ հանկարծ, երբ արդեն թվում էր, թե ո...

Կանգնիր ու նայիր։ Ինչ կա վերևում։ Կապույտ երկինքն է անծայր։ իսկ դու այնտեղ եղել ես, թե կլինես… կարևոր չէ այնքան, քանի դեռ ներքևում, դեռ շնչում է կյանքը, իսկ դու մի փորցիր փախչել այդ իրականությունից։ Մի թարթիր աչքերդ երկինք ու մի փորցիր սփոփել անկատարությունն ու ծույլությունը, թողնելով հաջորդ կյանքին։ Ի՞նչ իմանաս, քանի կյանք չես ապրել դու այդպես սպասելով… Ուշ չի լինում երբեք ու դու միշտ անելիք ունես քանի դեռ կաս այս աշխարհում։ Ոչինչ թանգ չէ քեզնից ավելի ու ուժեղ չէ այնքան, որքան քո հոգում, քո բաժին լույսը գտնես միշտ ու ամեն անգամ։ Միշտ փնտրիր քեզ ու գտիր առավոտ ու  իրիկուն քնելիս:

Դու այդպես էլ չիմացար, թե ինչ էր երգում գիշերվա հեռուն ու ինչ կար հոգում խոր երկնքի. Դու չիմացար ինչն էր երգում լուսաբացին, ինչ կար հոգում կիվսած խոսքի. Քո կյանքն անցավ վաճառատան աղջամուղջներում, իսկ դու, ինչպես քաղցած մի բորենի, կյանքդ ապրեցիր՝ վերջանալու պես։ Դու չիմացար, որ երջանիկ լինելու համար, միայն տեսնել, զգա՛լ էր պետք։ Ջգալ, թե ինչպես էր սառը զեփյուռն իջնում հանդերից, Հետո քնքուշ ու հոգնած, ամուսնու նման, հերդով ծառերին հպվելով իջնում դաշերին կանաչ։ Պետք էր զգալ ու լսել հեքիաթը կյանքի, այն, որ չի վաճառվում, բայց վերջանում է մի օր հանկարծ… Դու այդպես էլ չիմացար քրքիջը հեռու առուների, որ պատմում էր՝ մերթ մեծերից, մերթ փոքրերից, որ անցնում էին դարերի հետ, ու միայն քամին էր մնում սերն իր հին ու հավետ։ Դու այդպես էլ չիմացար, թե ինչ էր երգում վայրի մասրենին ու կոտրեցիր հաճախ ու անցար։ Դու չիմացար, որ կյանքում, ապրելու համար, միայն հաճույքը քի՛չ էր բնավ, որ թե հավերժ չէր այն։ Դու չիմացար ինչ կար խոսքում հոսող անձրևի, որ թե մեկին ժպիտ էր բերում, մյուսը մրսում էր առանց բարևի։ ...

Լսե՛ք մարդիկ, Ձայն է գալիս… Իմ վերջին ձայնն եմ հայտնում աշխարհին. Շուտով կմաքրվի քաղաքը մի խուլ աղմուկից, Որ կկորչի լուսաբացին՝ Թարմ արդնացող ագռավների հետ. Իսկ Ես, ինչպես և դուք՝ մի ժամանակ, Կլինենք հող ուղակի… Եթե ստացվեր Ու լիներ մի Բարի բան, Միշտ ձայն կտայի ես վերևից. Կպատմեի, թե ինչ էին երգում Թաց եղյամներն առավոտ, Ու թե ինչ կար հոգում խոր երկնքի…

… Քեզ էլի գիշերը նորից մի նամակ կգրեմ ու հին գրածներս կպատառոտեմ։ մինչև առավոտ էլ ոչ մի բան չի մնա, իսկ իմ մեջ՝ էլի ու կիսատ հարցեր, չուղարկված մտքեր, որոնք երբեք էլ բառերը չէին դառնա…  Ու շատ հետո, ես կհասկանամ, որ այն մտքերը, որոնք բառեր չէին ունենում, ապա դրանցից բուժվել էր պետք։ Կյանքում պետք էր իմանալ միայն շատ պարզ ու անհուզ բառեր, որոնք երբեք անիմաստ խորհել չեն տա…  Ու կհասկանայի, նորից վեր կգտնեի ինձ ու կապրեի խաղաղ։ Իսկ քո ձայնը, աշնանը հեռացող երամների պես կկորչեր կամաց ու անհուշ։ Կմնար միայն այն   կերպարը, որ միայն ես եմ հորինել իմ հոգու մեջ…  Ժամանակի հետ երբեք էլ ոչինչ չի մոռացվում, ուղակի դրանք դառնում են ցեխ կամ արծաթ ու քարանում են սրտիդ պատերին:  Մի օր քեզ էլ կհիշեմ, շատ հետո, երբ արդեն՝ և ե՛ս ուրիշ կլինեմ, և դու ուրիշինը։ Քո հետ էլ խորդ ու անծանոթ, անզգա բարև կառնեմ ու կմտածեմ էլի կիսատ նամակի մասին՝ գրե՞լ արդյոք քեզ, այլևս, իմ լույսի մասին, որ չգիտեմ եղել է արդյոք իրականում, թե շատ էժան ու խորդ կլինեի հիմա…

Որքան քամի կա աշխարհում. Մեկը հոսող ու հրեղեն, Մյուսը սառած իր ափի մեջ Կոփում է լուռ մարգարիտներ։ Եվ կորուստներ չկան աշխարհում. Չկա կորուստ անկումներում, Երբ բոլոր կորսված օրերն ի վեր Գնում են դեպ վեր ու դեպի վեր …  Վերևում աստղեր են, սե՛ր իմ, Ու մի տաք քամի շշնջում է մեղմ Օրերը հին անցյալների. Լուսարձակում ու պատմում է  Ճամփաներն իր հին ու հողենի, Մինչ ճամփաները բոլոր Քեզ ինձ մոտ են բերում։ Դեռ գոռում են տառերն իմ հոգում, Ու պատմում է քամին վիհերք Ճամփաները ներկա այն անցյալի, Ուր քամին քեզ միշտ ինձ մոտ է բերում… 06.02.20թ. 03:19

Ես չեմ պարտվում և իմ հոգում երգ է հաստատ։ Ինչ-որ չլսված խոսքեր կան ու չասված բառեր են, որ կխլանան հավետ մթնշաղներում։ Ո՞վ գիտե, ինչ են խոսում չվող երամները հեռանալուց։ Պատմում են ա՞րդյոք արծիվները, բորբ կտուրների մասին, որտեղ բույն են հյուսում ագռավներն ու միայն գորշ քամին։ Կապույտ երկինքը անծայր է ու անհաստատ, իսկ այն, ինչն արդեն մնացել է ագռավների բերանում, դժվար ու տհաճ է դուրս հանել նորից… 04.02.20թ.

Կանգնի՛ր, երգ ես թողել... Հեռվում հևում են ջրվեժներն անխաղաղ, Ուր  ձայնում էր մի տուն արթուն ու կարոտած,  Ուր էլ գնաս վերցրու քեզ հետ Լեզուն այդ հին պատերի, Որ կյանքին երբեք չհյուրանաս...                      Հիշի՜ր  բարդին ձեր փողոցի Ու ավեր կտուրն այն անկյունում, Ուր դեռ արթուն մանկան հոգին Քնել էր ուզում մոր ծնկներին: Կանգնի՛ր, դու երգ ես թողել... Հեռվում խշշում է երգ ու ձայն, Որ հևում է՝ կարոտած մոր նման ... Ուր էլ գնաս, վերցրո'ւ քեզ հետ  Լեզուն նախնյաց պապերիդ Ու թողնում եմ քեզ  որպես պատգամ ՝  կյանքում երբեք, երբեք չմոռանաս մայրենին... Հիշի՜ր շվին այն լուսաբեր, Այն երգը հնչեղ ու աներեր, Ուր դեռ արթուն մանկան հոգին Քնել էր ուզում միայն մոր ձեռքերին... Հիշիր բոլոր օրերը հին, Ժպիտներն այն ուրախ ու անգին, Ու որքան էլ կյանքիդ ուղում լույսը շողա, Որդիս, մաքուր պահիր խիղճը բյուրեղյա... 29.01.20թ. 03:48

Ես քեզ վաղուց ու շատ վաղուց եմ ճանաչել, երբ դեռ չկար լույս աշխարհին։ Դու եղել ես ու կայիր։ մի անանուն քամի պատմեց քո մասին։ Դու եղել ես փրփուրների պես, սկզբից փխրուն ու անանուն փոթորկում էիր ալիքների հետ։ Հետո դու երկար քնեցիր ու մի ալիք տարավ քեզ ինձնից։ Դու երկար թափառեցիր ծովերում, դառը սև քարերը փոշոտել ու ծծել են քեզ իրենց մեջ ու դու դարձար մասնիկ շուշանների։ Ծովերից հեռու քեզ տարավ քամին ու դու սովորեցիր ապրել ցամաքում։ Դու սիրում էիր ջուրն ու կարոտում, իսկ սիրո մագնիտը ծնեց կյանքն աշխարհի։ Անիծում էիր քամուն ու թափահարում մինչ քամին մոլեգնած նոր հեքիաթներ էր բերում երկինքներից։ Քո երևանում նոր եթերներ հայտնվելուն պես, դու փարվեցիր և եղավ առաջին համբյուրն աշխարհին, և եղավ այնպես, որ լույս եղավ…  Ես քեզ վաղուց ու շատ վաղուց եմ ճանաչել, երբ դեռ չէր էլ իջել ձյունն աշխարհին… 28.01.20թ. 02:52

Հավատ կա հոգում լույսի ու հողի Ու հավատով է բացվում լույսն առավոտի Հավատ կա հոգում հեռու տիեզերքի Ու խոսքում հանգչող մայրամուտի Մի բուռ հավատ բեր ինձ քամի Ու կես շունչ սեր տուր իմ հոգուն Թող կյանքի այս մեծ արվարձանում Սիրով նայեմ ես երկնքի Янна Григорева 15.01.20թ.

Երազիս նորից երկինք գնացի Եվ կիսատ գոռաց Աստվածն ինձ վրա Ասաց գնա ու աշխատիր ԵՒ ճատրակ սփրեց իմ օրերին Ես թագավոր եմ և այլ ոչ ծառա Գոչում էի ես ետ դարձիս պես Նստած էի մենակ ինչ-որ գահի ԵՒ եղավ այնպես որ աչք բացի Աչքումս էլի Աստված էր սիրուն Նորից էր երկինքը լույս ԵՒ առավ ինձ սև կապանքը մութ Կիսատ էր գոռում նոր աստվածը սուտ Ու կապել էր ձեռքերն իմ ոտքերին Ես թագավոր եմ և այլ ոչ ծառա Գոչում էի ես ետ դարձիս պես Եվ վանում էի հողն իմ աչքերի Մեռած թագավորներ ու ատվածներ տեսա Ու կիսատ գոռում էր երկինքն արյունով Ես մնացի ծառա պոետ ու թագավոր Եվ գողացա հողն իմ աչքերի Եղավ այնպես որ հող սիրեցի Ու նա հիմար էր, խեղճ  Հավատ կար հոգում Վարում էի հողն ամեն գարուն Եվ ծաղիկներ բուսնեցին դատարկ Ես թագավոր եմ և այլ ոչ ծառա Գոչում էի ես ու հրում բահն իմ ձեռքերի Ու մի օր սոված գազանի պես Սիրեցի բույսերն այդ հողի... Տարիները անցան ու մոռացա թագն իմ գլխի Իսկ դրսում մարդուց վերացավ հողի հոտը Արդնացա և սիրեցի լուսաբացները Որ նոր գիշերներ էին լարում ԵՒ այդ ինչն էր կյանքում թագավոր Թե ոչ հողը հաղորդ ու եթեր ...