Քո քնքուշ հոգին թող չիմանա

Ու թող չմարեն քո ամառները`

Թանձր երեկույթի ձայներով խավար,

Քո քնքուշ հոգին թող չիմանա,

Թե ինչ կա հեռվում` աստղերում անմար։

Դու չգիտես ինչպես են աստղերը շինում,

Լողում են ալեկոծված փոթորիկներում,

Հոգին դարձնում ավար,

Չիմանալով, 

թե ով է ումից գողանում։

Հետո էլ` ով է ումից գոհանում,

Կիսում են ավարը ու գող որոնում,

Դատում են աստղեր որոնողին

Ու մի քրչոտ պարան թողնում գետնախորշում։

Մի անհոգի պարոն, կամ բարի տիկին

Հարվածում է մուրճը՝ ճշմարտապես,

Ու չես իմանում`

Ով է՝ ումից ավելին գողանում։

Քո քնքուշ հոգին, թող չիմանա,

Թե ի՜նչ կա հեռուներում երկինքների,

Ու թող չմարեն քո ամառները,

Որ միակ լույսն է իմ տիեզերքում։

Դու սիրիր լուսաբացով` արևների,

Միշտ՝ գարնան թարմության բույրով,

Ես շնչեմ քեզ անձայն ավելի..

Եվ քո քնքուշ հոգին չիմանա երբեք ավելին...