Չհեռանա՜ս ( ۝ ) Լուսաբացին

Անվերնագիր էր սերն իմ բառարանում, Մութ ու չարտասանված հոգուս խառնարանում։ Վառվում էր սերս՝ դեռ լույսի չեկած, խառնում էր գիշերը ու աստղերին չոքած։ Անվերնագիր էր հուշերի ծովում, Երբ գիշերը սահում էր էջերիս սրտում. Վերացական ու տրտում, լռության մեջ, Համբյուրում էր նա, ի՛նձ իր նուրբ կրծքի մեջ։ Մութ գիշերվա անծայր քամին էր օրորում՝ Անավարտ ու անկետադրական սիրո ծովում. Օրորում էր ոտքերն իմ առաստաղին Ու ալիքաձև թախիծը երիզում լույսի հովին։ Երկարվել էր, ձգվե՛լ գիշերը կոփերիս, Ձմեռվա նման սառել վանկերում, Եվ ատել էր գարունը՝ սիրտս պատռելով, ՈՒ սերս վարարել էր մութ օվկիանոսում։ Ինձ համար չկար աշխարհը ծանոթ, Թեպետ ծանոթ էին բոլորը այնքան, Որ գալիս էին ու գնում՝ չհիշելով անգամ։ Օդն էր անծանոթ կախված առավոտի, Երբ օրօրում էր կարոտի փոշին անոթի։ Միայն մի սիրտ էր ամպի կատարին, Լուռ ժպտում հուշերի ճամփեզրին, Որ հուշացավ գիշերն իմ անգին, Ու դարձավ լույսի համն ինձ վերնագիր։ մարտ 2018թ.

Գիշեր էր ու քո մուգ հագուստը նորից, օրօրում էր երկինքն ու քո կարոտն էր կանչում... Քո կարոտը պատել էր երկինքն ու գնում էր իր հին պատուճանով, իսկ ես նստել էի պատուհանին ու հաշվում էի քո կարոտը, ուր թավառնում էր կարոտի գույնն ու մերկասնում էր հոգիս։ Դու երազի պես, խռով ու անխնա, անցնում էիր անտարբեր, զեփյոուռի պես, թողնելով գույները կարոտի և թողնելով քո համբյուրները՝ բարակ անձրևի պես։ Հիշում էի կարոտի համը ու հոգիդ արտասում թևերիս, հետո գրկում էի քո բույրը ափերիս մեջ և փորձում էի հասկանալ քո կարոտն իմ դողացող մատներում, սակայն դու երազ էիր, ու ես չգտա.. Գիշերն էր ու քո մուգ հագուստը նորից, օրօրում էր երկինքն ու քո կարոտն էր Հնչում։ Քո կարոտը պատել էր երկինքն ու գնում էր իմ հին պատուճանով, իսկ ես վաղուց մոռացել էի, թեպետ գրկել էի հոգիդ՝ ուր քո կարոտի բույրն էր հանգչում։ Գիշեր էր ու քո մուգ հագուստը նորից, օրօրում էր երկինքն ու քո կարոտն էր հանգչում։ Ուրիշ էին աստղերը, ուրիշ էր հոգիս՝ ուրիշի գիշերով ուրիշացած, և թեպետ ուզում էի պատմել քո կարոտն իմ երազին, որ կարոտում էի այն կարոտը, ուր'...

Մի փոքր սենյալ ու լույս լիներ, պատուհանին կանաչ ծաղիկներ, Ներսում մանկան աղմուկ ու տաք շուրթեր, որ կանչեր նորից խաղաղ երկինք։ Մի կտոր պայծառ սեր լիներ, որ առկայծեր ու ծածկեր վարագույրներով աշխարհները մութ։ Մի պատառ հացի հոտ լիներ ու կողպեր տան դռներն ամուր։ Շրխկացող աման չամանի արբեսնող ձայներ,  ներսում առավոտ ու դաշնամուր, ծածկեր սև մուք աղմուկն աշխարհի…

Ո՞վ ես դու, ի՞նչու ենք մենք միշտ իրար մոտ, բայց միշտ ծարավ իրարով։ Կգա՞ս ինձ հետ հեռու, Խորտակվենք երկինք, մի քանի դար հեռու ու մի քանի կաթիլ, ծարաված ճախրենք ամպերից էլ հեռու։ Սեր իմ, իմ մեջ ես դու։ Դու՝ ես եմ։ Այլապես չկա այդքան մոտ ու իրական այլուրեքություն։ Ասա, որտեղ եմ վաղը քեզ փնտրելու։ Ի՞նչպես հպվեմ քեզ ամուր, գրկեմ հոգիդ ու համբուրներով հպվեմ ուժգին հոգուս ափերին։ Սեր իմ, ինձ թվում է, դու նման ես շքեղ ու հիմար դիցուհու, ով միշտ դավաճանում է, դեռ իր ծննդյամբ ու արյամբ ագահ, և մի օր ալեկոծ քո ծովում կխեղտեմ կանչերով մարած իղձերն իմ վերջին, որ միայն ես եմ գնել իմ կիսատ համբյուրով…  Սեր իմ, թող վերջանան կարոտներն այս իրիկուն ու, իբրև նշան մեր հանդիպման, թող կայծեր շողան վառ հուշերը բամբակե թաց քո մարմնում։ Սեր իմ, միշտ ուզում եմ փարվել քեզ ու սիրել ավելի ու ավելի, մի վերջին անգամ, որտեղ փարվում են ամենա ամուրը, ինչպիսին չեն դիպչել դեռ սեփական իմ հոգուն: Եվ այսօր, իմ հրաժեշտն է ու բաժանիր ինձ, կամ քեզ, ամպերից էլ հեռու…        

Դեռ նորաթուխ լուսաբաց է, օդի համը անկարոտ է ու թաց։ Զեփյուռները շշնջում են սարերից իջնող նոր կյանքի մասին ու չեն հիշում, թե ով որտեղ, որ սառույցի տակ մնաց ու հալվեց անդարձ։ Ինձ մնաց ծաղիկներ ու քրքիջները առուների, որ հանդիպեցին ու հեռացան՝ համր խրխինջներով, դեպի ջրվեժներ ու անդունդներ, մռայլ ու անհետ ճամփեզրով։ Լճերն ու ծովերը հասած կլինեն հազար սեր ու ընկեր, որ կգտնեն նորից թևեր, վերևից, աշնան փոշու պես թափվելու վար, ոտքերիս առաջ, գլխիս ու մազերիս, ծոցս ու նորից ոտքերիս տակ, ինչ-որ տխուր ու համր հեքիաթ պատմելու, վարար, հոսող, անձրևային, համր աղաղակներով, որ ես կլսեմ իմիջայլոց… Կամ տարված ու ծածկված կանաչ թփուտներով և բույն հյուսող թրջունների հուսաբեր ձայներով, չեմ նկատի անձրևային ձայները և ո՛չ էլ առուների, ուր միշտ՝ «ներկա - բացակա», մի համր աղմուկ է կանչում...

Ինջնում է մշուշ Իջնում է սիրուն Իջնում է դանդաղ Դողացող ձայներով երգերով քնքուշ Իջնում է մշուշ Իջնում է խավար Թողնելով կույր մի հրաժեշտ Ու անթափանց մութ մի վարագույր Իջնում է մշուշ Իջնում է գիշեր Դու չես լսում խոսքերը կիսատ Ուր մնաց հուշ Յոթ երկինք հեռու Հիմա քո հոգում էլ հեռվում Իջնում է քնքուշ մի մշուշ Երգելով հոգին իմ թաքուն Ու հրաժեշտներ անհանդիպում Ուր իջնում է հուշ-հուշ  մութ ու մշուշ 07.03.20 թ. 00:00

Ափսոս կիսատ էին թելերը ճերմակ ու թևեր չկաին կարմիր ուսերին, Ափսոս, դու կարող էիր լինել հեռվում։ Զգույշ, կամաց, այդպես չեն ճախրում. Այդպես, ամեն ծաղկի բույրն առնելով, զուր հատնում ենք թիթեռի պես։ Ափսոս… ափսոս, որ ես թիթեռ սիրել չիմացա… Սիրելիներս, եկեք ինձ մոտ երբ մահանանք, համերգ է լինելու ու երգելու եմ հոգուս երգերը թաքուն։ Այնտեղ, երկնքում, ուր դեռ աստղերն են միայն ափսոսում  լուսնի հուրայր. Կամ հողի տակ, որտեղ մի ցուպ ու ծաղիկ է, իսկ դուք երկինք, գուցե կապույտ, կամ մի սև հող ու լուռ ունկնդիր։ Որտեղ բարին ու գեղեցիկն է միայն։

Բարև գարուն, դու նորից կերգես իմ հոգում, նորից կբուսնի ծաղիկը ու կիջնի նորից լույսը շուրթերիս: Մատներս նորից կգրկեն քո տաք քամին ու կպահեմ քեզ քնքուշ սառած իմ կրծքում։ կպահեմ մինչ հալչի սառույցները... Ու երբ անձրևեն ամպերը, ես էլի կերգեմ ու կպարեմ հարբաց աշուններն անցած։ Բարև գարուն, ի՞նչ երգ ունես քո հոգում պահված, որ դեռ չես երգել ու վերջացել մի օր հանկարծ։ Մոտ եկ, գարուն, մոտ երգիր ու մոտ փարվիր սառած իմ հոգուն։ Պատմիր քամիները բոլոր հեռուների, ուր միայն գարուն է ու չի մրսի հոգիս արևից։

Մեկը նվագում է, մեկը պարում, իսկ մյուսը նստած վայելում է վահանակը ձեռքին՝ ինչպես էկրանի առաջ, հերդով փոխելով ալիքները կյանքի։  Ոչ պարողն է նկատում ինչի տակ է պարում, և ոչ էլ նվագողը դիրիժորի… Դո սի լյա սի  Մեկը երգում է՝ երգեր չգիտի, մյուսը գրում է՝ երգել չգիտի։ Մեկը խոսում է՝ լռել չգիտի, մյուսը լռում է՝ անկուշտի պես… Դո մի ռե ռե դո Մեկը քնում է՝ երազել չգիտի, մյուսը երազում է անքուն։ Մեկը կառուցում, մյուսը ավերում, մեկը գողանում, մյուսը գտնում, մեկը փախնում, մեկը փնտրում, մեկը պակասում է, մյուսը հեռանում, մեկը ավելանում, մեկը գալիս է, մյուսը գնում…  մեկը անում է հանում-գումարում… …դո սի լյա սոլ ֆա մի ռե Դո…

Խաղաղվիր խաղավիր ծով Թող լսվի շշունջը ծովաստղերի Մոռացիր աղմուկներն հեռվում անցած Ու երգիր թով կարոտներն իմ հոգու Խաղաղվիր խաղաղվիր ծով Լուռ ու հանգիստ օրօրիր իմ հոգին Երգիր չասված բառերն իմ հոգու Տար ինձ հեռու այսօր ինձանից 23.02.20 19:36

Հիշում եմ, թե ինչպես, մի օր հանկարծ, կտրուկ ու սառը ձայնով պապս ասաց, որ հերիք է խաղալ ու «մեծանալ է ինձ հարկավոր»։ հիշում եմ ինչպես, տանը սառավ մի ջերմություն ու թանձր լռությունը իջավ հոգուս մեջ։ Սիրտս նեղվեց անտանելի ու թվում էր ինձ չեն սիրում։ Թախծահամը ստիպեց հեռանալ անկողին, ծածկվել վերմակի տակ ու խորը ննջել, որ չերևար արցունքներն ու թախիծը, որ սննդի մնացորդի նման կանգնել ու ճնշում էր կոկորդս։ Տանը ձայները հեռանում էին կամաց,  պատմելով ինձ անծանոթ աշխարհների ու խնդիրների մասին, որոնք գիտակցել, ես դեռ չէի կարող, իսկ ես ուզում էի քնել ու երազում խեղտել ցավը… Երազիս նորից բակ գնացի ու մենակ կանգնած էի գունագեղ ու տաք, կիսաթափանց քամու մեջ, որը շոյում ու խաղում էր հետս։ Քամին էլ, հանկարծ փոխեց գույներն ու կորավ կամաց, մեղմորեն գորշասնելով երանգները, իսկ հետո, ուղակի լքեց քամին, որ Սուրբ լույսի պես առել էր թևերին։ Մենակ ու կորած մարդու պես, արագ- արագ սլանում էի աշխարհով։ խամ ձայներն ու հպումները առնելով կրծքիս, զգում էի ցավերն աշխարհի։ Բայց մեկ էլ հանկարծ, երբ արդեն թվում էր, թե ո...

Կանգնիր ու նայիր։ Ինչ կա վերևում։ Կապույտ երկինքն է անծայր։ իսկ դու այնտեղ եղել ես, թե կլինես… կարևոր չէ այնքան, քանի դեռ ներքևում, դեռ շնչում է կյանքը, իսկ դու մի փորցիր փախչել այդ իրականությունից։ Մի թարթիր աչքերդ երկինք ու մի փորցիր սփոփել անկատարությունն ու ծույլությունը, թողնելով հաջորդ կյանքին։ Ի՞նչ իմանաս, քանի կյանք չես ապրել դու այդպես սպասելով… Ուշ չի լինում երբեք ու դու միշտ անելիք ունես քանի դեռ կաս այս աշխարհում։ Ոչինչ թանգ չէ քեզնից ավելի ու ուժեղ չէ այնքան, որքան քո հոգում, քո բաժին լույսը գտնես միշտ ու ամեն անգամ։ Միշտ փնտրիր քեզ ու գտիր առավոտ ու  իրիկուն քնելիս:

Դու այդպես էլ չիմացար, թե ինչ էր երգում գիշերվա հեռուն ու ինչ կար հոգում խոր երկնքի. Դու չիմացար ինչն էր երգում լուսաբացին, ինչ կար հոգում կիվսած խոսքի. Քո կյանքն անցավ վաճառատան աղջամուղջներում, իսկ դու, ինչպես քաղցած մի բորենի, կյանքդ ապրեցիր՝ վերջանալու պես։ Դու չիմացար, որ երջանիկ լինելու համար, միայն տեսնել, զգա՛լ էր պետք։ Ջգալ, թե ինչպես էր սառը զեփյուռն իջնում հանդերից, Հետո քնքուշ ու հոգնած, ամուսնու նման, հերդով ծառերին հպվելով իջնում դաշերին կանաչ։ Պետք էր զգալ ու լսել հեքիաթը կյանքի, այն, որ չի վաճառվում, բայց վերջանում է մի օր հանկարծ… Դու այդպես էլ չիմացար քրքիջը հեռու առուների, որ պատմում էր՝ մերթ մեծերից, մերթ փոքրերից, որ անցնում էին դարերի հետ, ու միայն քամին էր մնում սերն իր հին ու հավետ։ Դու այդպես էլ չիմացար, թե ինչ էր երգում վայրի մասրենին ու կոտրեցիր հաճախ ու անցար։ Դու չիմացար, որ կյանքում, ապրելու համար, միայն հաճույքը քի՛չ էր բնավ, որ թե հավերժ չէր այն։ Դու չիմացար ինչ կար խոսքում հոսող անձրևի, որ թե մեկին ժպիտ էր բերում, մյուսը մրսում էր առանց բարևի։ ...

Լսե՛ք մարդիկ, Ձայն է գալիս… Իմ վերջին ձայնն եմ հայտնում աշխարհին. Շուտով կմաքրվի քաղաքը մի խուլ աղմուկից, Որ կկորչի լուսաբացին՝ Թարմ արդնացող ագռավների հետ. Իսկ Ես, ինչպես և դուք՝ մի ժամանակ, Կլինենք հող ուղակի… Եթե ստացվեր Ու լիներ մի Բարի բան, Միշտ ձայն կտայի ես վերևից. Կպատմեի, թե ինչ էին երգում Թաց եղյամներն առավոտ, Ու թե ինչ կար հոգում խոր երկնքի…

… Քեզ էլի գիշերը նորից մի նամակ կգրեմ ու հին գրածներս կպատառոտեմ։ մինչև առավոտ էլ ոչ մի բան չի մնա, իսկ իմ մեջ՝ էլի ու կիսատ հարցեր, չուղարկված մտքեր, որոնք երբեք էլ բառերը չէին դառնա…  Ու շատ հետո, ես կհասկանամ, որ այն մտքերը, որոնք բառեր չէին ունենում, ապա դրանցից բուժվել էր պետք։ Կյանքում պետք էր իմանալ միայն շատ պարզ ու անհուզ բառեր, որոնք երբեք անիմաստ խորհել չեն տա…  Ու կհասկանայի, նորից վեր կգտնեի ինձ ու կապրեի խաղաղ։ Իսկ քո ձայնը, աշնանը հեռացող երամների պես կկորչեր կամաց ու անհուշ։ Կմնար միայն այն   կերպարը, որ միայն ես եմ հորինել իմ հոգու մեջ…  Ժամանակի հետ երբեք էլ ոչինչ չի մոռացվում, ուղակի դրանք դառնում են ցեխ կամ արծաթ ու քարանում են սրտիդ պատերին:  Մի օր քեզ էլ կհիշեմ, շատ հետո, երբ արդեն՝ և ե՛ս ուրիշ կլինեմ, և դու ուրիշինը։ Քո հետ էլ խորդ ու անծանոթ, անզգա բարև կառնեմ ու կմտածեմ էլի կիսատ նամակի մասին՝ գրե՞լ արդյոք քեզ, այլևս, իմ լույսի մասին, որ չգիտեմ եղել է արդյոք իրականում, թե շատ էժան ու խորդ կլինեի հիմա…

Որքան քամի կա աշխարհում. Մեկը հոսող ու հրեղեն, Մյուսը սառած իր ափի մեջ Կոփում է լուռ մարգարիտներ։ Եվ կորուստներ չկան աշխարհում. Չկա կորուստ անկումներում, Երբ բոլոր կորսված օրերն ի վեր Գնում են դեպ վեր ու դեպի վեր …  Վերևում աստղեր են, սե՛ր իմ, Ու մի տաք քամի շշնջում է մեղմ Օրերը հին անցյալների. Լուսարձակում ու պատմում է  Ճամփաներն իր հին ու հողենի, Մինչ ճամփաները բոլոր Քեզ ինձ մոտ են բերում։ Դեռ գոռում են տառերն իմ հոգում, Ու պատմում է քամին վիհերք Ճամփաները ներկա այն անցյալի, Ուր քամին քեզ միշտ ինձ մոտ է բերում… 06.02.20թ. 03:19

Ես չեմ պարտվում և իմ հոգում երգ է հաստատ։ Ինչ-որ չլսված խոսքեր կան ու չասված բառեր են, որ կխլանան հավետ մթնշաղներում։ Ո՞վ գիտե, ինչ են խոսում չվող երամները հեռանալուց։ Պատմում են ա՞րդյոք արծիվները, բորբ կտուրների մասին, որտեղ բույն են հյուսում ագռավներն ու միայն գորշ քամին։ Կապույտ երկինքը անծայր է ու անհաստատ, իսկ այն, ինչն արդեն մնացել է ագռավների բերանում, դժվար ու տհաճ է դուրս հանել նորից… 04.02.20թ.

Կանգնի՛ր, երգ ես թողել... Հեռվում հևում են ջրվեժներն անխաղաղ, Ուր  ձայնում էր մի տուն արթուն ու կարոտած,  Ուր էլ գնաս վերցրու քեզ հետ Լեզուն այդ հին պատերի, Որ կյանքին երբեք չհյուրանաս...                      Հիշի՜ր  բարդին ձեր փողոցի Ու ավեր կտուրն այն անկյունում, Ուր դեռ արթուն մանկան հոգին Քնել էր ուզում մոր ծնկներին: Կանգնի՛ր, դու երգ ես թողել... Հեռվում խշշում է երգ ու ձայն, Որ հևում է՝ կարոտած մոր նման ... Ուր էլ գնաս, վերցրո'ւ քեզ հետ  Լեզուն նախնյաց պապերիդ Ու թողնում եմ քեզ  որպես պատգամ ՝  կյանքում երբեք, երբեք չմոռանաս մայրենին... Հիշի՜ր շվին այն լուսաբեր, Այն երգը հնչեղ ու աներեր, Ուր դեռ արթուն մանկան հոգին Քնել էր ուզում միայն մոր ձեռքերին... Հիշիր բոլոր օրերը հին, Ժպիտներն այն ուրախ ու անգին, Ու որքան էլ կյանքիդ ուղում լույսը շողա, Որդիս, մաքուր պահիր խիղճը բյուրեղյա... 29.01.20թ. 03:48

Ես քեզ վաղուց ու շատ վաղուց եմ ճանաչել, երբ դեռ չկար լույս աշխարհին։ Դու եղել ես ու կայիր։ մի անանուն քամի պատմեց քո մասին։ Դու եղել ես փրփուրների պես, սկզբից փխրուն ու անանուն փոթորկում էիր ալիքների հետ։ Հետո դու երկար քնեցիր ու մի ալիք տարավ քեզ ինձնից։ Դու երկար թափառեցիր ծովերում, դառը սև քարերը փոշոտել ու ծծել են քեզ իրենց մեջ ու դու դարձար մասնիկ շուշանների։ Ծովերից հեռու քեզ տարավ քամին ու դու սովորեցիր ապրել ցամաքում։ Դու սիրում էիր ջուրն ու կարոտում, իսկ սիրո մագնիտը ծնեց կյանքն աշխարհի։ Անիծում էիր քամուն ու թափահարում մինչ քամին մոլեգնած նոր հեքիաթներ էր բերում երկինքներից։ Քո երևանում նոր եթերներ հայտնվելուն պես, դու փարվեցիր և եղավ առաջին համբյուրն աշխարհին, և եղավ այնպես, որ լույս եղավ…  Ես քեզ վաղուց ու շատ վաղուց եմ ճանաչել, երբ դեռ չէր էլ իջել ձյունն աշխարհին… 28.01.20թ. 02:52

Հավատ կա հոգում լույսի ու հողի Ու հավատով է բացվում լույսն առավոտի Հավատ կա հոգում հեռու տիեզերքի Ու խոսքում հանգչող մայրամուտի Մի բուռ հավատ բեր ինձ քամի Ու կես շունչ սեր տուր իմ հոգուն Թող կյանքի այս մեծ արվարձանում Սիրով նայեմ ես երկնքի Янна Григорева 15.01.20թ.

Երազիս նորից երկինք գնացի Եվ կիսատ գոռաց Աստվածն ինձ վրա Ասաց գնա ու աշխատիր ԵՒ ճատրակ սփրեց իմ օրերին Ես թագավոր եմ և այլ ոչ ծառա Գոչում էի ես ետ դարձիս պես Նստած էի մենակ ինչ-որ գահի ԵՒ եղավ այնպես որ աչք բացի Աչքումս էլի Աստված էր սիրուն Նորից էր երկինքը լույս ԵՒ առավ ինձ սև կապանքը մութ Կիսատ էր գոռում նոր աստվածը սուտ Ու կապել էր ձեռքերն իմ ոտքերին Ես թագավոր եմ և այլ ոչ ծառա Գոչում էի ես ետ դարձիս պես Եվ վանում էի հողն իմ աչքերի Մեռած թագավորներ ու ատվածներ տեսա Ու կիսատ գոռում էր երկինքն արյունով Ես մնացի ծառա պոետ ու թագավոր Եվ գողացա հողն իմ աչքերի Եղավ այնպես որ հող սիրեցի Ու նա հիմար էր, խեղճ  Հավատ կար հոգում Վարում էի հողն ամեն գարուն Եվ ծաղիկներ բուսնեցին դատարկ Ես թագավոր եմ և այլ ոչ ծառա Գոչում էի ես ու հրում բահն իմ ձեռքերի Ու մի օր սոված գազանի պես Սիրեցի բույսերն այդ հողի... Տարիները անցան ու մոռացա թագն իմ գլխի Իսկ դրսում մարդուց վերացավ հողի հոտը Արդնացա և սիրեցի լուսաբացները Որ նոր գիշերներ էին լարում ԵՒ այդ ինչն էր կյանքում թագավոր Թե ոչ հողը հաղորդ ու եթեր ...

Ցուրտ է մրսել են թևերը հավքի Նա դեռ իր հոգում ճախրանք ունի Ուր երգում են բլբուլներն ու ինչ-որ առու Ով է հորինել միտքը ճախրանքի Ուր բոլորը ճախրում են Ու տեղ չեն հասնում Ցուրտ է մրսել են թևերը հավքի Նա դեռ ճախրում է լուսաբացի Ու ճանփին խժռում փշուրն ուրիշի հացի Ով է սպանվել ու կոտորվել այդ փշուրից Ուր բոլորը դատում են Ու հանձնում հոգին հանուն հացի  Ցուրտ է մրսել են թևերը հավքի Ու ուրիշ մի ուրիշ երգ է նա բնում Ուր երգում է բլբուլ ու ինչ-որ առու Որտեղից են նոր լուսաբացներ  07.01.20թ. 04:50

                         *** Հոգիս մի տաք բարև է առել, Տեղում է դանդաղ զեփյուռը հեռու Ու սառում եմ ես ամեն անգամ, Որտեղ մի ցրտահար բարև են արել։                         *** Ինչքան թևեր, քամի, աղմուկ, Ու անաղմուկ զեփյուռ՝ սառած. Դրսում՝ անգույն, թափանցիկ մի օդ, Շա՛տ պարզ է տեսնել գույներն աշխարհի, Ներսում՝ այրված, վաղուց մի ծուխ, Այդպես են գալիս մարդիկն աշխարհի։ Հոգիդ երկինք դու մի հառիր՝ Քանի դեռ կաս այս աշխարհում, Ու ո՛չ երկինքն է ընկել քո ետևից, ԵՒ ո՛չ էլ դու աշխարհի…

… խոսիր… մի լռիր… Բացիր բառերը հոգուդ Ու չմոռանաս որ կյանքը ինքնին մի էներգիա է Ուր վերջանում են մարդիկ ու չի վերջանում դիֆուզյան այդ աշխարհի...

Աշուն է քամել հոգին մարդու Ուր տանելի չէ լուռն էլ բնավ Սիրուն է խոսքերը անկեղծ մարդու Ով գոռում է անկեղծ, խելարի նման Ես սոսկ քամին եմ հորինել Ու ինչ հեքիաթ է կյանքը հիմա Ես սոսկ բարին եմ հորինել Ափսոս կիսատ էր կյանքը նրա Գարուն է հաձախ հոգում մարդու Ու տանելի չէ գարունն էլ հաճախ Մարդիկ ժպտում են ինչ-որ մարդու Ում խոր աշունն է հոգին առել Կռիվ են տալիս մարդիկ կույր Ու դեգերում քամուն հաճախ Հյուր են ափսոս մարդիկը բյուր Ուր թագավոր էին թե ծառա Ես սոսկ քամին եմ հորինել

Լռությունը ամենամեծ աղմուկն է, որ հարատև պարփակումից հետո հասկանում ես։ Կորցնում ես խոսելու ունակությունը։ Մենք մեր մտաշխարհում մտածում ու արտածում ենք բառերը երբեմն կիսատ, իսկ երբեմն նույնիսկ առանց բառերի։ Արտահայտվելը դառնում է դժվար, ու դու օտար լեզվով խոսացող մարդու նման, դառնում ես օտար բոլորին։ Հատկապես, երբ սկսում ես երկար ժամանակ օգտվել (արհեստական անդորից), հետո նկատում ու հասկանում ես, որ այն ինչը հասկանալու և արտահայտելու համար այդքան լռել ես, դա վաղուց նշանակություն չուներ քեզ համար…   Կյանքում աշխարհի՛ն հաղորդ եղիր Հոգիդ միշտ բաց պահիր ու լույս տուր աշխարհին Որ Կյանքից ծույլ ու հոգնած չհեռանաս

Կիսահաս ու անտերև Բարակ թեփուկների պես Հոգիներ են գնում երկնքում. Մեկն անտերև, մեկն անվերև Գնում են մերկ ու թափանցիկ... Իսկ մեկն այստեղ, սև հողի տակ Դեռ պինդ կառչել է իր արմատից Լուռ հառաչում է կարմիր գինին Հոսում է երկրի երակներով Ու հագեսնում է ծարավ թփութներին Որ չարացան այդ ծարավից... Ու սև սգում է չոր թփենին Խորը թաղվելով սև հողի տակ Անհոտ ու անլույս, կիսաթափանցիկ Այրվում են ձեռքերը երկնքին հառած Ի՞նչեր են խոսում սև հողի տակ Խեղտում երազ ու երազանք Երգում է մեղմ-մեղմ մեղեդին Մինչ կիջնի սև-սպիտակ իրիկուն Գարնանն էլի, կանաչ տերևի հետ Հեռվում ապրող սիրեկանի պես Ու շատ կարոտած մոր նման Լույսեր կիջնեն թեփուկների հետ Թփուտն այնտեղ է, սև հողի տակ Ու կծաղկի նա էլ նորեն Ու անօրեն քամու նման Կանցնի, կանցնի, կանցնի նորեն 31.06.19. 12:34

Ո՜վ բարի, սուրբ իմ ընկե՛ր, ճանապա՛րհ տուր ինձ, Եվ ո՛ւժ, որ ինքս ինձ հետ հաշտ լինեմ։

Երիզվում է հորիզոնը ու մայրամուտը ելել է ափը սոված ձկան նման։ Օրօրվում են լապտերները ու ճամփան մեր հին տան։ Անձրևից գինովցած ու հարբած են թփերը, որ հեշտությամբ սահում են իմ ոտքերի տակ։ Մայրամուտը երկարել ու անձրևում է իր տան ճամփին։ Մի ժամանակ, հոգիս ճախրում էր բերդի պատուհանից, գտնում էր մեր տան պատուհանը, ֆիքսում հոգուս մեջ ու իջնում էր մեր տան պատերին։ Հիմա ճանապարհին թփեր են աճել ու խանգառում են ինձ տուն հասնել։ Արջևում Կամամատարն էր, հետո իջնում էր մեր ձորը, որտեղ դեռ վազում էր մանուկ օրերիս հուշացած աղմուկը և աննդմեջ խոսում շերեփուկներից։ Խաղում էի խաղաղ, մեր ձորի մեջ, երբ փախչում էի գիշերօդիկից։ Հետո սկսվում էր մեր տան ճամփան, ու օրօրվում էին ծառերն ու փողոցները, ուր վերջանում էր մեր տունն ու պապիս խեղճացած ու սառը ձեռքերը… Ֆիքսում էի մեր տան ճամփան ու հեռանում էի պատուհանից։ Հետիս մարդիկ, մտածում էին, թե ես սառը, քար ու լուռ մարդ եմ, որ միշտ լուռ էի արտաքուստ։ Ներքին աղմուկը, դադար չէր տալիս երկար խոսելու։ Ետ բերդում, ընդամենը երկու ամիս մնացի, բայց թվում էր, թե ամբողջ կալանքիս...

Բարև, իմ սեր, կանաչ բացատ ու տրորված խատուտիկներ։ Պարեք ինձ համար մինչ մայրամուտ: Սեր եմ բերել, երգն իմ լուսաբացի, ու հեռվում դեռ հնչում է զանգակների քրքիջները մեղմիկ, որ տրոփում է սիրտս քաղաքի վրա, թե որ քար չէի ես երբևէ…  Ալո, լսու՞մ ես, սեր իմ, կարմիր մորենի, մի խեղդիր երգդ արմատներում, թե որ մինչ հաջորդ գարուն, երգես դու երկնքին անխռով։ Ի՞նչ իմանաս` ձմեռն ինչ կլինի, երբ տրորված փաթիլները իջնեն ճերմակ մայրամուտներ, ու ծածկեն հոգիս սև հողի մեջ...   Ալո, իմ սեր, գարու՜ն, երգիր այս աշուն հոգին իմ լեցուն, ու թող փաթիլներ իջնեն քաղաքի վրա, երգեն հոգին իմ այս աշուն…

Դու նորից իջար իմ հոգում Նորից ծաղկեցին աստղերը Ով է հիշել հուշերի երգը Ու «Իրիկուն» երգել այն մասին Դու նորից իջար իմ հոգում Նորից ծաղկեցին աստղերը Ծառերն են հիշել իմ սիրո երգը Ու ծտերը երգում են քո մասին Իմ վաղնջական, սեր դու քամի Պատմիր սերերն իմ հին դարերի Գուցե ծղրիդ, կամ խենթ ու պատանի Կամ թե կակաչ էի ես հին ու վայրենի Դու նորից իջար իմ հոգում Նորից ծաղկեցին աստղերը Ուզում եմ երգել սերերը հին դարերի Որ թե մարդ էին, հասկ, թե լորենի 06.07.19թ. 19:45

Լուռ է, գիշեր ու բոլորը քնած։ Ջրափոսերում խորը երգում է գիշերը ու լուսնային քամին օրօրում է թաց պատուհանն իմ հոգու։ Անձրևը լվանում է ստվերները փողոցի։ Կապույտ վարագույրը ծածանում է հուշերն իր ալեկոծված ու տանում է երկինք, ուր միայն ես եմ ու աստղերը, որ ալեկոծ նավերի նման, լողում են բեռնված լուսնի հետքով։ Ծղրիդները երգում են գիշերվա մասին... ու ես ծխում եմ կանաչ իմ ուռկանը, որսալով հետքերն իմ լուսաբացի։   Այդ ամենը երգ է, որ հնչում է ինձ անծանոթ մի բառբառով, որ ես երգել եմ մի դար առաջ, ու թեպետ հիմա, լոկ մեղեդին է արձագանքում իմ հին  սենյակում։    Որ շուտով, առավոտվա լույսի կանչը, իր գրկի մեջ կառնի իմ թաց թևերը ու գրպանահատի պես, կթալանի փողոցներն ու հուշերը իմ հոգու ...

Կորած կյանքում կգտնեմ Կորած կյանքում կընկնեմ Կհիշեմ Աստծուն մեծ' Կորած, թաղված կյանքիս մեջ: Կգամ նորից, ինձ սպասիր Կգամ ներից, ինձ օգնի՛ր, Ազատիր ինձ մեղքերից Ու մաքրիր իմ ճամփան կեղտերից։ Հոգնել եմ ապագաիս թողած գործերից, Մութ, ձանձրացաց գործերից... Ես հոգնել եմ սուտ անուններից Ու ամեն ինչից: Դատարկությունս կլցնեմ քեզնով Մի օր գուցե կանցնեմ քո կողքով... Դու՛, մանկության աղոթք, մի՛ սառիր, Դու՛,անմեզ հոգի. ինձնից մի հեռացիր: Դու երազ վերջին' մի ավարտվիր, Դու սեր իմ առաջին, ինձ մի լքիր: Միամիտ արյունս շնչել է ուզում Ու անմեղ հոգիս թրչել է ուզում, Իսկ ձայնս ուղղակի դողում օդերում Ու անվերջ հնչել է ուզում... 2007թ. Фотография

Մի օր քո կյանքը կկատարվի ու դու կմոռանաս քո իրիկունը, թե ով էր հոգուդ սատար ընկերը։ Դու կգրկես լուսաբացը ու չես հիշի ինձ, որ ապրում էի քո հոգու վերնահարկում: Թեպետ հիմա, թվում է, թե չես էլ զգացել երբևէ… Դու մի օր գրեցիր ինձ քո լուսաբացի կարոտը ու ես ասացի քեզ, որ կկատարվի, մաղթեցի ու աղոթեցի քեզ համար։ Դու երևի չլսեցիր սիրտս… իսկ հետո քեզ տարավ լուսաբացի  պատրանքը… մի օր մենք կնստենք վերևում։ Դու կտեսնես ինձ ու կհիշես իմ հին խոսքերը և կլսես նաև այն՝ ինչ իմ հոգին ասել էր լուռ, կիմանաս այն սիրո մասին, որոնք բառեր չունեին և չունեին տառեր, իսկ նշանակությունը, կզգաս՝ անմեկնաբանելիորեն, իմ սիրո պես… Եվ դու կկախես քո ցցած քիթը, իմ «Լուսե աղջի՛կ»…

Երկի՜նք Դու չես քնում... Ու դեռ փայլում են աստղերը հատիկ-հատիկ, Դու լսում ես միշտ իմ երեկվա երգը ու կիսատ խոսքերն իմ լուռ ստի Որտե՞ղ ես պահել իմ առաջվա հոգին, Ուզում եմ թերթել քեզ էջերի պես, Գտնել ինձ մի տեղ աղոթքներիս արանքում։ Երկի՜նք, Դու չես քնել... Խոսի՜ր ինձ հետ, Նստիր դիմացս ու խոսիր ինձ վրա։ Դու տեսել ես իմ հին օրերը   Դու չտեսա՞ր` որտեղ եմ ինձ կորցրել։ Մի’ կապտիր,      խնդրում եմ, այսօր դու մութ մնա… Շուտով կբացվի լույսը ու դու կհեռանաս ինձանից Մեռնող քաղաքի հոգեվարքի մեջ։ Երկի՜նք... Դու գիժ պոետ ես, Որ գրում է հիմա լույսն ինձ վրա։ Հիմա մի տեղ,  գոռում է իմ երգը  ու անձրևում սարերի մեջ։ Կջրես իմ թունավոր ծաղիկներն ու կբարևես ապաշխարանքին հոգուս։ Ժպտում ես… Դու չես ուզում խաղաղ ապրել ինձ հետ։ Երկի՜նք… Ինչու՞ չեմ հիմա ես քեզ հետ, Ինչու՞ միայն հետո կամ առաջ։ Ուզում եմ քայլել քեզ հետ, Մարդկանց մեջ քայլել քեզ հետ մայթերով, Խոսել քեզ հետ ու լսել քո ձայնը։ Երկի՜նք… Դու քնե՞լ ես երբևէ։ Խոսի՜ր ինձ հետ, Պատմի՜ր քո մասին … 15.06.19թ. 05:33

Բարևը նորից արդնանում է կամաց Ու պոկում եմ լուռը քո երեսի Երկինքն էլ չի ուզում մնալ մռայլ Ու պոկում է երգն իմ դիմերեսին Անկարող է քնել բարևն այս լույսի Ու երգն այն դանդաղ երկնային կույսի Ուզում եմ դառնալ երկինքն այն լույսի Ով պոկում է երգն իմ դիմերեսի Ով է երգն իմ այն հեռվի Ով դեռ երգում է քարորդ մի դար Ուր է բարևը երկինքն այն լույսի Որ դեռ չի եգել ինձ ոչ մի բառ Լուռը նվագում է երգն այն կույսի Երբ չի երգում բառերն իմ հոգու Անկարող եմ հանել բարևը լույսի Ով պոկում է երգն իմ դիմերեսի 11.06.19թ. 11:43

Դու իմ քույր իմ աստղահեր Պատմիր ինձ կյանքն այդ վերևի Դու էլ հիմա ժպտում ես երևի Ինչպես մարդիկ ներքևում կույր Ապրում են զվարդ ու խոտի պես լուռ Ու տես թե ինչքան լուռ են հիմա Չկան ձայներն այս մշուշում Ու լսողական խաբկանք է բյուր Ու լռել են բաներն էլ Բանի Դու իմ քույր իմ աստղահեր Պատմիր ինձ կյանքն այդ վերևի Թե ինչն է աստղերիցն այն վեր Որ ծնվում է մարդ դառնում ալեհեր Դու իմ քույր իմ Սրբահեր Ինչու դու էլ չիջար ինձ հետ Թե դու էլ գուցե տիրոջ նման Թողիր ինձ գոմն այս գառնահեր Եթե դու լինեիր մշուշում Որտեղ տերն էլ չիջավ երբեք Այլ ուղարկեծ միածին որդուն Որտեղ գառն էր գայլանում Եթե դու լինեիր մշուշում Ու չպատեիր հոգիդ անպատե Քայլեիր  Տեսնելով խավարը ճերմախտահեր Քեզ չէի պատմի տուն հասցե Դու իմ քույր իմ գարունահեր Պատմիր ինձ կյանքն այն խոտերի Թե ինչպես են բույսերը քնում Ու արդնանում թաց վաղորդին Դու իմ քույր իմ լուսահեր Պատմիր ինձ կյանքն այն խոտերի Ուր քո հոգին ծաղկել է հիմա Որտեղ քայլում է հոգին իմ մերկ Եթե դու լինեիր ինձ հետ մշուշում Մենք կծածկեինք ծաղիկներով այս Սուրբ Գետին երկինքն ու տիե...

Երեկոներն ահազանգում են հեռվից, դեռ նույն երազխն են պատմում անցյալի։ Լուսաբացները ցանեցի երախ խոռոճի ու կապույտ մեղեդին դեռ սղոցում է  զանգերի ձայնը՝ Ուր ես ուշանում եմ..նորից …հեռանալ.

Դու մի աղաղակիր երկինք անզուսպ Թե մենակ է հոգիդ սիրո քարերին Իմ հոգին էլ դեռ անթախիծ Համբուրում է զույգ աչքեր հեռվից: Դու չես փակի դուռն անցյալի Կարոտն այն հին հուշարձակի Ուր հոգիդ մանուկ խաղում էր լուռ Ուր հոգիդ ալեկոծ կանչում է դեռ: Քիչ էլ համբերի երկինք անզուսպ Իմն են աշխարհի քարերը զույգ Երբ կնվիրվեն զույգերն իրար Երկնային համույրով սիրով անբիծ: Դու մի աղաղակիր երկինք անզուսպ Հրեղեն ոսկով քո արևափայլ Ես եմ ծաղիկը արևը լուսնի Երբ կնվիրեն գիշերը զույգերն իրար:

Դու չես փակի դուռն անցյալի Կարոտն այն հին հուշարձակի Ուր հոգիդ մանուկ խաղում էր լուռ Ուր հոգիդ ալեկոծ կանչում է դեռ Գարնան վար գետակի հետ Դու չես փակի քո սիրտը քար Կամաց ու լուռ կարկաչի հետ Երգիր թախիծ իմ անուշահեր Ու որքան զարմանք ջրերում դեռ Ուր չպարտված քո կյանքը լուռ Փրկում է մի ձուկ որ լողում էր վեր Հիշիր համբյուրն իմ առաջի Երգիր, թող գետակն այն ամաչի Իմ հոգին կանաչ թող կարկաչի Երբ արևն իր շողը լացի Գարնան վար գետակի հետ Դու չես փակի քո սիրտը քար Կամաց ու լուռ, կարկաչի հետ Երգիր թախիծն իմ անուշահեր 30.05.19թ. 16:17

Գիշեր է ու լույս  է  անտանելի… Դու չես լսում գիշերվա երգը Ու ես սպասում եմ խելագարի պես։ Մեր անկողինը երկինքն է թաց. Դու քո շքեղ սենյակի մեջ ես, Իսկ ես իմ տգեղ վերմակի։ Ու սառը քամիները ջերմում են՝ Հպվելով իմ երկաթե սավանին։ Գիշերային կիսամութի միջով, Քեզ կոմֆետներ եմ բերել լուսամուտից։ Քո փակ կոփերին աստղեր եմ շարել Ու լուսնային քնքշությունը, Հուշագրում է սիրո ուրվագիծը։ Իմ հոգին անձևացել է ու հիմա Հուշագրում է միայն քո ուրվագիծը։ Թե քեզ համար մութ է նորից դրսում ԵՒ տաքուք մարմինդ տենդում է խինդով իմ գիշերվա, Լուռ երիզվի՛ր ափերին իմ, Որ առագաստներ են մութ գիշերում։ Գիշերն ավարտում է լուսաբացները, ԵՒ չի ավարտվում լուսաբացին… Դու չես լսում, գիշերը երգ է, Ուր ես սպասում եմ, ուշացած իմ կե՛ս:                    24.05.19թ 02:46

Նայիր սիրելիս ծաղիկներն իմ նուրբ Դա լուռ գիշերն էր ամենա Սուրբ Լուսինն էլ հեզ պոռնիկի պես Խառնում է գիշերը աստղերն ու մեզ Գրկիր ինձ սիրելիս անխառն մթով Պարուրիր թովիչ քո թևերի մեջ Գտիր անազատ երազներն իմ ծով Ազատիր իմ կարոտ տենչերը լիրբ Թե ծաղիկները իմ շոյի ծոծրակդ՝ Նուրբ անձրևի պես, Քամի երազանքը քո ոտքերի ԵՒ անվերջանա լուսինն էլ անծայր Հիշիր, իմն էր գիշերը մինչ լուսաբաց Լուսաբացին փնտրիր ինձ թաքուն Հեշտանքն այն աստղերի կիսամարմին Ես այստեղ եմ օդի մեջ ու անմարմին Օդային գալուստը որ խորն էր ավելի… 23.05.19. 13:16

Նորից իմ տանն եմ՝ ուռենու տակ, Սեր եմ գրում նստարանին. Ուռենին թեթև թեքվել է ցրտից, Տափաստան է փնտրում իմ տողերում։ -Իմ տողերն այրվում են թաց երկնքում՝, Հուշագրում էր սերն իր ուռենին. Քո կարոտն է քամին իմ սրտի տակ Ու սիրուց հիվանդ էր իմ ուռենին։ Հուշագրում էր սերն իր ուռենին, ԵՒ ամեն մի շյուղ օրորելիս՝ Պատմում անցած օրերն իր հին։ Ուռենին պատմում է սերերը հին, Անցած սերերը՝ նստարանին, Որ հենց փայտն էլ նստարանի՝ Իր սիրաթախծն էր հին ու ճռալի… 07.05/19թ.

Իմ սերը ամպերի մեջ է, կանաչ խոտերի գիրկը ու գետերի ձայները վառման Ծաղկած ծառներն են իմ սիրո վկան Շուրթերով սեր եմ արել հոգուս հետ ու ես շնչում եմ օդը սիրելով… Մենք ընտանիք ենք դարձել Շուտով կծնվի մեր առաջին բալենին

Դատարկությունս թափել եմ ուզում Սիրտս լցվել է թոթափել եմ ուզում Խենթ բնությանը հպվել եմ ուզում ԵՒ կարոտ սրտով սիրել եմ ուզում Բնություն քեզ տիրել եմ ուզում Ինձ պես խենթ ընկեր եմ ուզում Սիրտս բացել եմ ուզում, Կամ էլ քեզ նվիրվել եմ ուզում ԵՒ քո սիրով առաջ կնդանամ Քո բարիքներով կզվարճանամ Կամովի քեզ հետ կանէանամ Ես քո սիրով կկայանամ Բնություն հիմա էլ քեզ մեջ անէացած եմ ԵՒ սրտովս լի, հոգով դատարկված եմ Առաջվա պես իմ հույզերում պարփակված եմ ԵՒ քեզ պես մոռացված եմ 06.05.11թ (մանկական օրագրերից)

Ես այսօր տեսա նրան Թաց մայթին ոտաբոբիկ Կաթիլներն էին հպվում Նրա կարմիր տաք շուրթերին Ժպիտը քաղցր էր այնքան Որ ստիպում էր սիրել փողոցին Կաթիլներն էին հպվում ԵՒ անձրևն էր երգում իր մեղեդին ………… Ուզում եմ դառնալ մի կաթիլ Լուռ համբյուրել երեսը քո Ուզում եմ դառնալ անձրևի մեղեդին Լուռ համբյուրել շուրթերը քո… ..............

Հեռանում եմ հպվելով անձայն՝ Հպվում եմ բոլոր սառած քարերին, Որ խոցում են հոգիս սառած, ու անձայն Հեռանում եմ մութ գիշերվա նման, Ուր վերջը իմ կիսատ էր այնքան։ Հետո կիջնի երեկոն իմ թաց, Կպատմի գիշերը հոգին իմ լուռ, Լուռ կխոսեմ գիշերների հետ, Կհնչեն իմ հոգու խոսքերը բորբ։ Երբ կիջնի երեկո, մայրամուտ ու մութ Կպատմեն չասված հոգին իմ լերկ Թաց վաղորդի աչքերն էլ մերթ… Ես հեռանում եմ անձրևի հետ, Ու չեն հիշի առավոտյան. Միայն մի հուշիկ թախիծ կմնամ։ Իբրև խոնավ եղյամ ու փոշի Կհպվեմ քնքուշ լուռ սրտերին, Լուռ կխոսեմ ամպերի հետ, Կպատմեմ իմ երազները բորբ, Կհոսեն իմ հոգու խոսքերը լուրթ, Կպատմեն չասված հոգին իմ լերկ… Դանդաղ կիջնի երեկոն իմ թաց, Կպատմի գիշերը իր դյութին, Ու թե ինձ չհիշեն մարդիկ էլ այնքան, Կպատմի գիշերը հոգին իմ լերկ։ Ես եմ, գիշերը, աստղերը մերկ…

Արդեն ուրիշ է, տեր, Ուրիշ են մեղքերը մեր։ Գուցե չկան քո բառարանում, թե ուր են տանում մարդիկ՝ քո լույսն իրենց ափերի մեջ, ջանելով իրենց սրտերն այն «հյուր».. Արդեն ուրիշ է, տեր, ուրիշ են բացվում առավոտները մեր: Ուրիշացան մտքերը մեր և ես էլ, ուրիշացա, կամ ուշացա խոսքերից քո, որ հնչում էր հոգիս՝ իբրև մեղմիկ մի զեփյուռ, կամ մի դալուկ ճրաք, հոսում էր հոգիս լույսը քո խավար իմ մթին։ Արդեն ուրիշ եմ, տեր։ Գուցե ըմբոստ եմ, հոգիս, գուցե չեմ ուզում տանջել սիրտս՝ իբրև «հյուր» այս փոթորկվածին եթերի։ Իսկ հե՞տո, տեր, իսկ հետո, չխորտակվե՛լ գալիք մեղքերիս, անտարողունակ այս եթերումից։ Օ, ըմբոստ եմ, Աստված իմ, հոգի՛ս, մի՞թե մեղավոր է իմ հոգին, և հիմա լոկ խամաջիկն է սրտիս, որ պետք է տանջե մինչ հուրը վերջիս։ Վերջը ի՞նչ է, գալու է, հաստատ, և, թե չլիներ խոսքը քո «վերջի», ես այսօր էլ կվերջանաի ինքս, կամովի։ Արդեն ուրիշ է, տեր, ուրիշ են բացվում առավոտները մեր...