Ես սոսկ քամին եմ հորինել

Աշուն է քամել հոգին մարդու

Ուր տանելի չէ լուռն էլ բնավ

Սիրուն է խոսքերը անկեղծ մարդու

Ով գոռում է անկեղծ, խելարի նման

Ես սոսկ քամին եմ հորինել

Ու ինչ հեքիաթ է կյանքը հիմա

Ես սոսկ բարին եմ հորինել

Ափսոս կիսատ էր կյանքը նրա

Գարուն է հաձախ հոգում մարդու

Ու տանելի չէ գարունն էլ հաճախ

Մարդիկ ժպտում են ինչ-որ մարդու

Ում խոր աշունն է հոգին առել

Կռիվ են տալիս մարդիկ կույր

Ու դեգերում քամուն հաճախ

Հյուր են ափսոս մարդիկը բյուր

Ուր թագավոր էին թե ծառա

Ես սոսկ քամին եմ հորինել