***

Հոգիս մի տաք բարև է առել,

Տեղում է դանդաղ զեփյուռը հեռու

Ու սառում եմ ես ամեն անգամ,

Որտեղ մի ցրտահար բարև են արել։

                        ***

Ինչքան թևեր, քամի, աղմուկ,

Ու անաղմուկ զեփյուռ՝ սառած.

Դրսում՝ անգույն, թափանցիկ մի օդ,

Շա՛տ պարզ է տեսնել գույներն աշխարհի,

Ներսում՝ այրված, վաղուց մի ծուխ,

Այդպես են գալիս մարդիկն աշխարհի։

Հոգիդ երկինք դու մի հառիր՝

Քանի դեռ կաս այս աշխարհում,

Ու ո՛չ երկինքն է ընկել քո ետևից,

ԵՒ ո՛չ էլ դու աշխարհի…