Դու մի աղաղկիր երկինք անզուսպ

Դու մի աղաղակիր երկինք անզուսպ

Թե մենակ է հոգիդ սիրո քարերին

Իմ հոգին էլ դեռ անթախիծ

Համբուրում է զույգ աչքեր հեռվից:

Դու չես փակի դուռն անցյալի

Կարոտն այն հին հուշարձակի

Ուր հոգիդ մանուկ խաղում էր լուռ

Ուր հոգիդ ալեկոծ կանչում է դեռ:

Քիչ էլ համբերի երկինք անզուսպ

Իմն են աշխարհի քարերը զույգ

Երբ կնվիրվեն զույգերն իրար

Երկնային համույրով սիրով անբիծ:

Դու մի աղաղակիր երկինք անզուսպ

Հրեղեն ոսկով քո արևափայլ

Ես եմ ծաղիկը արևը լուսնի

Երբ կնվիրեն գիշերը զույգերն իրար: