Ինքնամփոփություն

Լռությունը ամենամեծ աղմուկն է, որ հարատև պարփակումից հետո հասկանում ես։ Կորցնում ես խոսելու ունակությունը։ Մենք մեր մտաշխարհում մտածում ու արտածում ենք բառերը երբեմն կիսատ, իսկ երբեմն նույնիսկ առանց բառերի։ Արտահայտվելը դառնում է դժվար, ու դու օտար լեզվով խոսացող մարդու նման, դառնում ես օտար բոլորին։ Հատկապես, երբ սկսում ես երկար ժամանակ օգտվել (արհեստական անդորից), հետո նկատում ու հասկանում ես, որ այն ինչը հասկանալու և արտահայտելու համար այդքան լռել ես, դա վաղուց նշանակություն չուներ քեզ համար… 

 Կյանքում աշխարհի՛ն հաղորդ եղիր

Հոգիդ միշտ բաց պահիր ու լույս տուր աշխարհին

Որ Կյանքից ծույլ ու հոգնած չհեռանաս