Johann Sebastian Bach

...Մի միալար լռություն...

Հատակին կաթաց թախծաթուրմ։

Կաթկթոցները սիրտ են սղոցում,

Թե՞ այն նեղլիկ փողոցներում,

Ուրախ ու զվարթ հոգիս է շրջում:

Մի մեղմ զեփյուռ էր, ոտքերդ շոյեց,

Թե՞ ժամանակը հոգիս համբուրեց...

Մի միալար լռություն...

Լռության մեջ Բախ է հնչում:

Հիմա կանգնած ծովածոցում,

Անլաստ նավիս ալիքն եմ որսում...

Մեկ շտապում եմ մահու նման,

Մեկ էլ խաղաղվում հեշտանքի պես:

Չգիտեմ էլ՝ ուր եմ շտապում.

Այնքան դատարկ է ափերում,

Եվ գուցե ոչ-ոք չի էլ սպասում,

Գուցե մնամ ծովի եզերքում.

Այստեղ ձուկ է վխտում

Առավոտ, ճաշ, իրիկուն.

Ափերում սրիկաներ են չտես,

Որ հոգիները տվել են չարքին համտես,

Եվ լափում են` անտես,

Բարուր մոր կաթի պես:

Ես էլ` կորած ծովախորշում,

Միայն ու միայն խղճիս եմ լսում։

Մի միալար լռություն...

Լռության մեջ՝ Բախ է հնչում:

Բախի շունչը գետնից է փչում,

Գետնից փչում է երկինք

Մի թախծաթուրմ խաղաղություն,

Մեկ էլ քշում, տանում է երկինք:

Բախի բույրը դառն է, կծու,

Բայց մի քաղցր հանճար էր նա Աստծու,

Որ և՛ որոտած,

Եվ մեղմ սփոփեց,

Պարզ ու մեղավոր կյանքն անփոփեց:

Ես էլ իմ մութ գետնախորշում,

Մթության մեջ Բախ եմ լսում...

Մի միալար լռություն,

Լռության մեջ Բախն է հնչում...