Մի փունջ Մանուշակ ու Ձնծաղիկ

-
Ցուրտ էր, անտառաքուն,
Ձյան փաթիլներն՝ արնագույն.
Ցուրտ գիշեր էր՝ լուսնաթուրմ,
Ձյունը շողում էր դեղնագույն...

Լուսնյակ գիշերն, անտառում...
Իսկ ձյունը շողում էր ու շողում.
Մի փունչ մանուշակ ու Ձնծաղիկ,
Բուռս դարձան փուշ ու չարիք...
Անտառուտը հուր փաթիլ էր բուսնում,
Եղեգնուտն այրվում, լուսնին տապալում,
Մենք էլ մարտյան՝ մանուշակ դաշտում,
Մանկան արբաց՝ արկած խինդում,
Թե մի փունջ մանուշակ ու Ձնծաղիկ,
Տանենք ծախենք մանրապատիկ։
Ձյունը շողում էր, փայլում,
Փայլում էր, արահետն իշմարում,
Բայց արահետը տուն չէր տանում.
Ձյունը շողում էր դեղնագույն,
Ցուրտ գիշեր էր լուսնաթուրմ...

Ցուրտ էր, մարտյան Ձյո՛ւն,
Դաշտ ու ծաղիկ՝ հարնի քուն։
Հանդի փեշին, սառած մի վտակ,
Դարձավ լճակ՝ ցուրտ անհատակ.
Սառույց ցոլաց, թոքալբ՝ անխիղճ։
Սիրտը դինջ, աչքերով ջինջ,
Լուսնյակ ցողաց գետակը՝ բիջ։
Մի փունջ մանուշակ ու Ձնծաղիկ....
Մորս ժպիտն էր՝ մտամտիկ,
Քոթակ տվեց սիրասաստիկ...

Ցուրտ էր, դեղնագույն,
Դեղ ու դարմանն՝ արնագույն.
Ճերմակ էր, կաթնագույն,
Հիվանդ տարին՝ դառնագույն:
Մի մանուկ էր կատուն,
Ինչպես՝ վայրի անտուն,
Թե մի բույնն էր՝ եղեգնուտ.
Հաջորդ տարիներն էր անգութ:
Աչքերով ջինջ, քայում էր դինջ,
Լճակ ցոլաց թոքալբը՝ բիջ...

ՈՒշ էր, կապտագույն,
Ծառ ու ծաղիկ՝ դեղաթուրմ.
Բույս էր՝ կարմրագույն,
Թե մի սունկ էր թույնաթուրմ...
Պաղ էր, աշուն,
Ծառնու փայտն՝ ավյուն,
Թե տանենք ծախենք մանրապատիկ,
Գրոշ քամենք՝ քուրջ ու քրջիկ...
ՈՒշ էր, հուշ էր, ճաղի'ն,
Կատվի <<բռննին>> անտեղին:
Աչքերով ջինջ, քայլում էր դինջ,
Գողնալն արկա'ծ, փողոցը՝ բիջ:

Հեռու էր, ուշ,
Գարնան իրիվա հուշ,
Դարնավ կատուն՝ սիրտը փուշ.
Մութ էր, թաղծաթուրմ,
Արնետ սողած՝ արնագույն,
Կրծեծ հոգին թույնաթուրմ,
Ճամփեց կատվին ճաղաբույն...
Աչքերը ջինջ, պատերը դինջ,
Թոքալբ փչեց ճաղենցը՝ բիջ...

Գիշեր է, աղոթքատո՛ւն,
Ձյան փաթիլները՝ հույսաթուրմ.
Ցուրտ գիշեր է լուսնաթուրմ,
Ձյունը շողում է դեղնագույն:

(22) դեկ. 17թ.
#

Комментарии

Отправить комментарий