Կարոտի շերտին

Փուչ է երկինքն առանց ժպիտ
Սառն է հոգիս առանց շրթիդ.
Լուռ են զարկերը սրտիդ,
Արդեն դանդաղ շնչում եմ հոգիդ։
Դանդաղ սահում են փաթիլները,
Զգում են, թե ինչպես են ջերմում մեր սրտերը.
Զգում են, ու հպվում սրտիս շրթին,
Դանդաղ հանգչում՝ կարոտի շերտին։

Ա'խ կարոտի շերտին...
Որքան հեղեղ է՝ ջերմագին.
Ւ՞նչու չի հալվում այդ ապակին,
Պարզապես հալվե՛ր, ինչպես քո հոգին,
Որ հիմա շնչում եմ քո խենթ կրծքին,
Պարզ ու հասարակ՝ քո այդ մեղեդին...
Երբ ուղակի հնչում է լսափողը հին,
Երբ տրտմում էինք՝ օտար, դառնալվա,
Երբ քաղցրանում են հուշերն արնալվա.
Անուշ երգում ենք՝ օրերը անգին,
Մեղմ գրկելով, ժպտում ենք կյանքին.
Պարզ ու հասարակ, լուսնալվա...

Ես սիրեցի՝ քո զուզպ զարկերը շնչիդ,
Երբ դանդաղ հնչում եմ սրտի կանչիդ.
Իսկ դու', զուսպ ու հասարակ լռի'ր,
Անկարգ աստղերին առհամարի'ր։
Ես սիրեցի՝ քո զուզպ զարկերը շնչիդ,
Որ այդքան մեղմ ու հասարակ ժպտացիր.
Պարզ ու հասարակ, թեք նայեցիր,
Անսանձ սրտիս՝ հեզ պարուրեցիր։

Մեր սերը ո'չ երկնքից է, ո'չ երկրից,
Այն հնչյում է ուրիշ մի խորքից.
Ինչ-որ անյայտ՝ մի մեղեդուց,
Հոքիս հառնում, լույսում բախտուց...

Մեր սերը եկավ ձյան փաթիլներով,
Եկավ, որ այրի սրտիդ համբյուրներով.
Այրի ու սահի՝ գարնան շրթին,
Դանդաղ հանգչի կարոտի շերտին...

18. դեկ. 17թ. 18:12