Լուսինն էլ արդ, անբարո դուս եկավ

Լուսինն էլ՝ արդ, անբարո դուրս եկավ,
Որ այդ հողն էր, մեր հոգին կերավ.
Սկզբից կարծես՝ մի կարմիր գլխարկ,
Հետո կամանց սրտիս փուլ եկավ...
Բայց նա էլ՝ արդ, անբարո դուրս եկավ,
Կամ էլ ես չունեի գելի գդակ,
Որ դարձա լուսնին ձեռի գնդակ,
Թե աստղն էլ՝ ալ բնածին,
Նա էլ՝ ինձ պես, փնտրում էր մոլորվածին...
Գիշերն էլ՝ արդ, անբարո դուրս եկավ,
Որ գելերի միտքը կերավ,
Հոգին կերավ և դուրս հանեց,
Տարավ աստղերին իրար շողեց...
Աստղերն էլ՝ արդ անբարո դուրս եկան,
Բերդերի պատերից տուն չեկան.
Մոլախաղերով շուռ-ու-մուռ եկած,
Մեկ էլ, նորեն՝ լուսնի դուռն ընկան...
Լուսինն էլ արդ, անբարո՝ մի դուրս ընկած,l
Բերդի պատի տակիծ ծաղիկ չէր եկած:
Բախտի ծառի տակին՝ են միզելն էր՝ որ եկավ,
Որ լավ էր, գոնե միքիչ փող եկավ.
Դա էլ էր՝ արդ լույսին անդուրեկան,
Թողեց սև ճաղին՝ սեր-սիրեկան...
Աշխարհին ալ՝ երկինքն էր տեր-տիրական,
Ամպերն էլ՝ արդ անբարո դուրս եկան,
Ոնց կանչեցի մոտս չեկան.
Ալ մայրամուտի մշուշն էր հուր,
Մեկել լուսնի աչքերը կույր.
Մայր երկինքն էր՝ ալ տխուր,
Հեղեղում էր անտուն՝ մի կտուր...
Մայր երկինքն էր՝ արդ բարո, լույս ընկած,
Որ սրտիս տվեց հույս ու կայծ։
Մայր երկինքն է՝ արդ բարո լույսի անբար,
Անբարել է Սուրբ սիրտ, ալ սիրավառվառ:
Երկնքիցն է՝ արդ, ինձ մի Սուրբ Մայր,
Ուր ես չունեմ էլ ուրիշ մի՝ ոչ-մի բառ։

25. նոյ. 2017թ.