Հայ այրերի հրեշտակն ի սյուն

Որքան ձայներ՝ անսեր, անծեր,
Էլ չեն թողել բուրմունք ծաղկկենց.
Որքան թախիծ, արբուք ու բուք՝
Լոկ թաղծահեշտ, մշուշ դաշտենց...
Որքան Այրեր, որքան Մայրեր
Էլ չե՛ն թովել գարնան ծաղկուք,
Էլ չե՛ն թողել վառման սովենցը սուք...

Ձյուն է խաղաղ, թող ու բուք,
Աշնան չապրած օրենցը սուք.
Որքան հայրեր, կամ քաջ Որդիք,
Դարձան թրքիկ թուրքենց փրթիկ,
Դարձան առավոտ, աստղերու ձյուն,
Հայ Մայրերի ողբ ու սյուն.
Դարձան արև, լուսին ու հուն,
Քանի պատանի, և դեռ հում...
Հայ Մայրերի հրեշտա'կն ի սյուն։

. . . . . . . . . . . . .(Հայոց)

Էլ մի' ողբեք, ո'վ ՟ Մայրե'ր,
Ձեր Որդիքը կա'ն, սիրերգը՝ վիհերք,
Ձեր Այրերը՝ ժպտամք, կա'մք-արծվերք։
Էլ մի' ողբեք, չքնա'ղ Այրեր,
Ձեր ժպիտը վառ երկնքում աստղեր.
Ձեզ տիեզե'րք, ծաղիկենց տիրուհի.
Փերուհիները՝ ձեզ պարուհի,
Աստղերը անշեջ ձե'զ գերուհի.
Ձեր նոր գարունններն անխոհ լինի

30. դեկ. 17թ. 05:53