Լուռ սուլում էր

Լուռ սուլում էր բախտը դաժան,
Քթի տակ մրթմրթում էր մեղեդին ձմռան։
Լուռ սուլում էր և չէր էլ լսում,
Որ կարոտը՝ հուր փաթիլ էր սրտում,
Որ կարոտից՝ լուռ մայրս էր տենդում.
Ճչում էինք, աղաղակում,
Անճարությունից իրար կրծում,
Թե բախտը լուռ՝ սուլում էր դաժան...
Որդիներն էլ հեռու, իրարից բաժան,
Մորս կարոտն էր իջնում աշնան։
Երկնքից անձրև էր՝ բույրով ձմռան,
ԵՒ լուռ սուլում էր բախտը դաժան...

Քթի թակ մրթմրթում էր բույրը ձմռան,
Թե՝ կացիր լինեմ ավելի դաժան,
Կացիր եղբոյրդ էլ կտրեմ տնից,
Համտես եմ նրա անդամնամսից.
Եվ լուռ սուլում էր՝ նույն այդ հսկան,
Հոգիս լարում ամեն երեկոյան,
Որ այդ՝ ես էի ճխճիմ բախտի վկան,
Որ ես նետեցի զառ ու ական.
Եվ լուռ սուլում էր մի ուրվական,
Այն իմ բախտի մարտավկան...

Լուռ փոթորկում էր եկինքը դաժան
Անիծյալ էին օրերս ձմռան...
Իսկ ավելի ուշ և առաջ,
Օ°վ էի ես՝ ձմռան առաջ,
Երբ ուտում էի ձյունը կաթի հետ շփոթած...
Երբ մանուկ էի՝ նոր կաթից կտրված...
Եվ մայրս է աչքերիս առաջ՝
Սև շորերը հագած,
Ձյան վրա նստած...
Եվ մի բարուր անշարժացած...
Իսկ նա գրկել է ողբում...
Եվ լուռ սուլում է բախտը դաժան...
Քթի տակ մրթմրթում ծանոթ ու բարեկամ...

Արդ՝ ես փառասեր եմ, և ո՛չ ագահ,
Այդ երկինքն է անկուշտ ու ագահ։
Արդ ե՛ս պիտի լինեմ տերը իմ փառքի,
Որ պիտի խոնարեմ երկինքն հանուն իմ ողբի։
Մի օր, մի պայծառ օր,
Կշարեմ աստղերը մորս շուրջ բոլոր։
Մի օր, և մնաց՝ քիչ օր,
Եղբոյրս կխոնարհեմ արև՝ մի զորեղ,
Որ, արդ ձեր արևը՝ լոկ մի բյուրեղ,
Անզոր էր փշրել ձմեռը՝ դաժան.
Դեռ լուռ սուլում է մեղեդին բաժան...

23 նոյ. 2017թ. 06:13