Դա մենք էինք

Դա մենք էինք, ստվե'ր լուսեղենից,
Որ ապրեցինք պատրաքներով:
Մենք ոռնում էինք լեռներում
ԵՎ դողեդող ժպտում գիշերներում...
Մենք հյուսված էինք հեքիաթներից,
Հայտնվում էինք գիշերներում
ԵՎ ցերեկն անահայտանում՝ ծեր ժպիտով:
Մենք լեռներն էինք կորչում
ԵՎ հեռուների հետևում,
Նախորդ գիշերն էինք ամփոփում.
Մենք ցերեկը կարչում էինք իրար,
Փակում ականջներն ու աչքերը,
Բայց մե'կ էր, մենք կորչում էինք,
Տանջվո'ւմ ձեր մոլորվաց ձայներից.
Դուք հեկեկում էիք ձեր մարմնից,
Ձեր աչքերից միայն արցունք էր հորդում.
ԵՒ մեկ լռում էի՜ք,
Պարարիչի գլխախաղով փնովում էիք մեզ,
ԵՎ մեկ տանջվաց հայացքով
Տանջում էիք մեզ...
Դուք մեզ թախում էիք գրքերում՝
Ձեր մարմնով էիք ձեր հոգին թաղում։
Դուք կարչում էիք իրարից
ԵՎ ուրախ ձայներանգի տնքտնքոցով,
Ձեր մարմնի հպհպոցով,
ԵՎ ձեր կայտար աչքերի
Ինքնագոհ հայացքով,
Ցիցաղում էիք մարմնագույն գիշերերում,
Եվ մենք սառել էինք ձեր սրտերում:

08.03.12թ. 17:25