ՄԱՆԵ-ՀԱՅԿ

Դու մի´ ննջիր, սիրելի՛ս,

Դու մի´ փակիր աչքերդ՝ արծաթե.

Դու մի´ խոսիր,

Միայն լուռ նայի՛ր աչքերով թավշե,

Ու վարսերս շոյի՛ր,

Շոյի՛ր քո մատներով լուսե,

Որ հայացքը ՔՈ` երգս հյուսե,

Եվ իմ երգում՝ լռեն մոմերը խոնավացած…

Սիրելի՛ս, զարդնի՛ր, հոգի՛ս,

Զարդնիր, ապտակի՛ր մորմոքը սրտիս։

Պոկի՛ր ինձ` այս գորշ աշխարհից,

Տու՛ր ինձ էլ քո հրեշտակի թևերից,

Որ ես էլ ճախրեմ,

Անէանա՛մ աշխարհից...

Զարդնի՛ր, հոգի՛ս։

Կարուստից` լռել են ձայները ժամանակների.

ժամանակների մեջ՝ ես դարձել եմ սլաք,

Մի` զարդուցիչ,

Զարդուցի՛չ, որ չգիտեմ երբ կհնչի...

ՈՒ հիմա իմ ականջներում

Հավետ` քո վերջին զանգդ կզնգա...

Դու մի´ ննջիր, սիրելի՛ս,

Թո՛ղ չխորտակվի հոգիս,

Ուր լույս է պատել իմ խոնավ մոմերից,

Ուր վիշտը՝ սքի,

Խաթարել է մտքիս:

Հերի՛ք ննջես, հոգի՛ս,

Զարդնի՛ր, ապտակիր´ մորմոքը սրտիս...

09. 10. 10թ. 06:18