Զարթոնք

Ամպն է այրվում բոցուն մայրամուտներում,

Փակում է երեսն արևի,

Որ պոռնիկ է մայրամուտն էլ` երևի,

ՈՒ նա էլ չիշմարվի մարդոց աչքերում...

Ամպն է շանթում սիրտը գելերի,

Որ Գողը, ինքը' մեղեդուց պարի.

Մեղեդու'ց, սիրտը բախտին կարած,

ՈՒ գնա փողոց`

Գրպաններում քորոց,

Որ տանի դռները մարդոց,

Որ հաց տանի իր նանիին,

Հանձմունք տանի գելերին,

Որ վարդ տանի իր սիրունին։

ԵՎ չզարմանա´ք, գելն էլ սիրտ ունի,

Անսահման, իր մեծ սրտում,

Սիրում է մարդոց ժպիտներուն,,

ԵՒ պետք չէ´ անիծել արկածային գելերին,

Թե քեզ էլ են կողոպտում.

Ձեր գրպանը կլցվի հաջորդ լուսաբացներին:

Ամպն է փաթիլ ձյունում երերուն,

Զովք է տալիս սրտերին տրտում:

Ամպն է սառույց շերտել երկինք,

Ծածկել է վերքերը թաց,

Կրքերը բաց,

Հետքերն աշնանն անցած...

Ամպն է պատել, շարել երկինք,

Որ երկինքն էլ, ինքը' վիրավոր է սրտից,

Որ անիծվեց մարդոց բախտից,

Երբ տրտմեցին խոր աշուններից...

Ամպն է ժայթքում,

Կարկուտ հեղեղում,

Մարդոց սրտերի սառույցը փշրում:

Մարդոց սրտերին գարուն է իջնում,

Արև է փայլում,

Ամպերը մեռնում.

Մարդոց աչքերուն աստխեր է շարում,

ԵՎ մարդիկ էլ անգամ աշունը չեն հիշում.

Ծիածան է բուսնում,

Ծտեր արբեսնում

Եվ գելերին զարթոնք ավետում...

09. 10. 10թ.

Ամպն է խենթում հեռվում երկնքի,

ՈՒզում է պատռել միջանցքը թախծի:

Ամպն է թախծում՝ որոտը արտասուքի,

Որ մարդը, ի'նքը չարտասվի: