-
Անտանելին դեռ տանելի է,
Տանելին է դարձել՝ անտանելի...
Անտանելին դեռ ի°նչ է,
Երբ տանելին՝ այդքան քիչ է,
Երբ պարզապես հաելին ոչինչ է,
Երբ չկան հաելում ո'չ անհուշ ներկա,
ԵՒ ո'չ էլ մի մեծ ու անուշ ապագա.
Իսկ մեծ ու լուսավորն ի°նչ էր,
Երբ քո ուզածը՝ մի ոչինչ էր...
Անտանելին դեռ տանելի է,Տանելին է դառն՝ անտանելի։
Երբ բիբերդ սառչեն խորն բիբերիդ,
Կոպերիցդ հառաչեն անմոռանալիդ,
Ա'յն, որ սրիկաի պես դարձար տանելի,
Դարձար ճղճիմ ու հասարակ՝ անտանելի.
Մոռացար կրծքիդ երդումն անբաժանելի,
Որ պետք է մնայիր հոգուդ բաժան...
Անտանելին դեռ տանելի է,
Տանելին է դարձել անտանելի։
Քեզ փորձել են, անիծե'լ,
Անփորձ թևքիդ շիվերում պատառը սիրել։
Դեռ անփորձ ու ճերմակ,
Անաղարթ ու ողորկ սրտի'դ,
Փորձել են սերտաճել հոգուդ շեմքին,
Անտուն հուգուդ պեղած ավերը սնանկ,
Իբր, թե կառուցեն մեղսավոր
Համբյուրներով ավեր գոյությունը՝ դժգամ:
Կառուցեն պնակ անտակ հոգուդ՝
Ջահել ջահդ մարելու,
Հոգիդ ու սիրտդ բռնագրավելու,
Թե իբր կառուցեն բախտն ավեր ու ճխճիմ,
Ճխճիմ բնում՝ տաք անցյալից,
ՈՒրիշի հեշտանքահոտի ներքո...
Էլ չեն թողել հուսալու լույս,
Որ երազես մի քաղցր հուշ
Վաղվան լինելու՝ լինելուն գոյութան հույս։
Անհուշ ու անհիշատակ թաղում են քեզ,
Որ կառուցեն մեկ-երկու երազներում պես-պես...
ԵՒ, այլ, ո՛չ, ո°վ է ավելի դաժան.
Թե դու°, թե° այն՝ ուրիշ կինը չկամ,
Որ դարձել է իր անբախտ երազին բարեկամ,
ԵՒ ընդամենը ուզում է իր բախտը կառուցել՝
Առհամարելով քո բախտը,
Հոգիդ քարկոծելով…
ԵՒ փոխարենը մեկ-երկու գռոշ քծնես,
Դառնե՛ս ավար...
Անտանելին դեռ տանելի է,
Տանելին է դառն՝ անտանելի.
Երբ ներսից ասկտում ես սրտիդ,
ԵՒ թողնում ես անավարտ ու անավար,
Նայելով պարզ ու հանգիստ հայելու մեջ՝
Բիբերիդ անփառ...
Նայում ես անթարթ ու խոր գիտաքցումով,
Որ կա' մի լուսեղեն աշխարհ,
ՈՒր դու կա'ս, որպես՝ գուցե հիմար,
Գուցե ճերմակ առեղծված
անմար… Կամ, գուցե չկա...

Դեկ.17թ

#

Комментарии

Отправить комментарий