Մնաք բարով

Ինձ հետ են երկիրն ու երկինքը,
Լուսինն ու ծագող արևը,
Խռոված շներն ու առաջին բարևը։

Երկնագույն երկինք մեռած
Ու վառ արև մոռացված։
Բոլոր լույսերը մերժված
Եվ հույզերն ալեկոծված...

<< Հիասքանչ է կյանքը բաղձալի
Եվ սերը իմ աշխարհի.
Սերը նախկին հալածյալի,
Եվ լինելը լույսը քո աշխարհի։>>

Մնաք բարով դատարկ հույսեր,
Աղոտ դպրոցական խենթ օրեր։
Ճերմակ, ծերացած ձեռքեր,
Մութ սենյակում անհույս լույսեր...

02.03.11թ.