Նատյուրմորտ

Երջանկության շղարշի տակ,
Ապրել ենք միշտ մի ստվերի տակ.
Ցավեցնող, չեղած մի պարան~
Մեզ՝ մեր անհայտ երգով շքամուտք տարան...
Մի պայծառ շո'ղ միջանցքում,
Մի հուսահատ աղաղակ հետ է կանչում.
Եվ մեր մութ ու պայծառ հայացքն է՝
Միշտ վերջինը թվացող...
Առջեվում է, ահա՝ լույսի շքամուտքը,
Սև լույսն է՝ միշտ գույնզգույն թվացող.
Աչքերումս մի շրջանաձեվ պտույտ,
եվ տեսա նրա ձեռքին՝ պարանը կապույտ:
նրա աչքերը կանչում էին ինձ փրկելու.
Ծրագիր. - նրան փրկեի ու հետ էի դառնալու,
Բայց նա՝  անգամ չկա~ր,
Գունախաղով ծաղրանկար էլ չկար....
Լսվեց միջանցքից հուսահատ ձայնը՝
հոգեվարքի կանչով:
Հետեվում մի երգ էր ցնդող.
<< Օդում դողալով թող լողանք,
Թող մեկ պայծառ գիշեր լույս ուրանք.
Մի քանի վայրկյան է առջեվում,
Չկրկնվող վայրկյանները կյանք են տենչում:>>
Արդեն արշալույսում դողս կորավ.
Բռնեցի միջանցքի լույսը հոգեվարկի կանչով
Դա վերջին գիշերն էր' լողացող
եվ վախ էր՝ միայն «նկար» թվացող...

23.05.12թ. 03:45