ՈՒ ետպես են աճում բույսերը

Ասում են գարուն է պայծառ, ու, թե արևն իր նորահաս շողով, զարդնել ու սիրում է դաշտ ու ծաղկին։ Հիմա երկինքը բացվել է, իսկ գետերը կարկաչում են լեռների վրա, թե ետ ինչ ձմեռ էր, որ սառել էին լեռներն ու կորել գորշ մշուշում: Իսկ լեռները ճռճռալով արդնանում են ու կտոր-կտոր աշնան թախիծը՝ սառած, լացում ջրերին։ Գետերն էլ, արտասվաթուրմից հարբել են ու էլի խնդում են լեռների վրա... Հետո լեռները լսում են ու լուռ ժպիտով արձագանքում թախիծը ջրերի... Լեռներն էլ, խնդում են հիմա՝ գետերի կարկաչումից։ Սերմերն էլ, հողի տակից, լսում են կարկաչները լեռների ու գիժ-գիժ վիզները ցցում են հողի տակից...
ՈՒ ետպես են աճում բույսերը...