Կհեռանան կարոտներն օդում

Բարև Հասմի՛կ, Շուշա՛ն ու Վա՛րդ,
Գարնան զեփյո՛ւռ, սրտին վհատ։
Բարև երկի՛նք, փողո՛ց ու բա՛կ,
Ու բաց Մանուշակ քո ոտքերի տակ։

Ես իմ հեռու, սրտի խորքում,
Մի ձյունածածկ լուսին ունեմ։
Ես իմ խելար հոքուս խորքում,
Մի անտակ ու անլաստ թախիծ ունեմ։
  
Ու գնում է թախիծը լճակներում հեռու,
Գնում է գետերով, պարզ երկնքի տակ,
Գնում են հոսեն անտառներում հեռու,
Գնում են ծաղկեն ծաղկի ու լորենու։

Օրերը ողորկ կանցեն կգնան...
Կհեռանան ժամերը բոլոր,
Կանցնեն աշնան հավքերի պես,
Կհեռանան կարոտներն օդում.
Լրտեսելով ձմռան մեղեդու նման,
Կծաղկեն գարնան եզրին եթերված ...

խշխշում է շշուկներում, կարոտի գույնը լույսերի,
Շոշափելով շշուկները շրթունքներով անշոշափելի,
ԵՒ մեկ էլ շողերն են շշնջում կոփերիս շաղախված՝,
-Դառնում եմ լույսերին՝ շերտատված ու շբոթված...