ԲԱՐԻ ԼՈՒ՜ՅՍ ԳԻՇԵՐ...

Լուսե մի տանիք անլուսամուտ,

Այրվում է ջրում`շուրթերը կանաչ։

Պատերը դեղնած, ծխի մեջ կորած,

Ծաղկել են ահա` հոգուս վերնահարկում։

Ներքևի հարկում, մի գունատված տիկին,

Նստել է սառած, լացում է, լացում....

Լացում է ու խեղդում հոգիս նորամաշ,

Արցունքները դանդաղ, հոգիս քերելով,

Իջնում են վար, իջնում են թոքերիս պատերով միալար,

Իջնում են` միանան սրտիս հողմավար։

Ա՜խ, թե լիներ մի հնար`

Ծխեի տիկնոջ աչքերը կանաչ,

Ա ՜խ, հե'տ ծխեի կարմիրը կամաց....

Գետնահարկում ահա` լույսերը ծաղկած,

Այրում են, եռում արմատներով փշոտ,

Հատակը քրտնել, շիկնել է լույսից,

Պատկեր է կերտում հոգուս պատերին։

Պատկերներիս մեջ լույսեր են վա՜ռ, ալ վառ

Ու կարմիրը վառվում է, ծխում։

Ծխի մեջ, կամաց , երեկոն է հասնում,

Այրվում է ու դողում սրտիս բաբախում,

Սիրտս էլ, ահա, լեզու է առել,

Հուզվել է, հյուծվել ու գոռում է կամաց ....

Մերթ_մերթ ճչում է վերջին պահերին,

Բաբախյուն նկարելով գալիք օրերին....

Ձայն չկա....

Անձա՜յն ու անձա՜յն,

Անձայն ձայներում խլացած է հոգիս,

Մեկ էլ` ծամոնի նման ձգվում է անծայր, 

Ծորում է կամաց թոքերիս տաճար....

Սիրտս` փոշոտ ու թաց, շաղախվել է օդում,

Վերելակի պես օդում քշում է հոգիս,

Քշում է քամին դեղին ու կանաչ,

Ծխի մեջ արբած` լողում է լույսին....

Լուսինն այրվում է երակներիս մեջ,

Դանդաղ ու կամաց իջնում,

Թոքերիս մեջ երեկոն է ծխում,

Ծխու՜մ է, ծխու՜մ` կարմիր ու կանաչ։

Կոկորդիս դալուկ` մի ծեր փիղ նստած,

Լացում է, լացում, լացի մեջ խեղդում,

Թոքերիս մեջ եռում է մի սեր,

Եռում է սրտիս սեղմելով,

Ժայթքում է` փղին դուրս մղելով....

Աստղերը  ահա` շարվել են օդում,

Աստղերը թաց` կաթում են վարսերիս,

Շուրթերը դանդաղ բացվում են կամաց ու քնքուշ,

Մոտենում են ու կաթում աստղերի առանցքում։

Կաթիլները սահում են մեղմ,

Այգաբացի նման,

Ու ձեռքերս էլ ահա` սահում են հիմա....

Սերե՜րը, սերե՜րը, սերեր են օդում,

Սերեչը թաց_թաց սահում են  գիշերը` լուսնի նման,

Սահում են, սահում տա՜ք երազիս փարված,

Սերերը սահում են սիրելու`

Գիշերվա տակ,

Օդին սիրո բույրը շաղախելով

Ու մենության շուրթերի հետ պարելով,

Իջնում է տաք կրծքիս տակ պահված իմ բոլոր անրջական ու փոշոտ,

Լռությամբ հոշոտված գիշերներում....