ՔՈ ԿԱՐՈՏԸ...

ՔՈ ԿԱՐՈՏԸ ...

Դու եկել ես ու լուռ նստել անկողնուս,

  վարդի պես դատարկ

      փչում ես լուսամուտից`

 ուր թախծից խոնավացած,

 սերն է քաղցած,

  լռության մեջ շաղախ

     կարոտն իր կաթում.

Երբեմն պատերս նկարում էին

 մեր սերն ավարտված,

 և կարծես մի վերջին անգամ,

   սիրում էին իրար

        մեր ստվերներն անթև

    և ավետում,

որ սիրվեինք մի վերջին

    անգամ... 

Ստվերները լուռ ու

      անձրևի նման 

օրօրում էին իմ մենության հոգին, 

և վերջում

      վերջին համբույրի նման,

 իջնում էին դանդաղ

      հոգուս մատներին։

    Աստղերը քայլում էին մութ գիշերվա մեջ, 

կորցրել էին բառերը

      սրտիս մեջ, 

 և բառերը մեղեդի դարձաց

   հոսում էին հոգուս պատերին։

Սիրտս փոթորկի պես ավերում էր առավոտը,

 երբ ամեն երեկո

      շշնջում էր քո կարոտը։

                        * * *

Իմ պատերս հուշացած գիշեր էր ու լուռ,

      ու շուրթացած սուլում էր լուսինը կույր,

 ու մենք ապշած

      նավակի պես,

լողում էինք դանդաղ գիշերվա մեջ։

                   * * *

«Ես բուժվել էի քեզանից, 

      Իմ անձնուրաց 

նվիրումից», 

- Երդվել էր երկինքը

      քա՜նի-քա՜նի անգամ,

ու լուռ անձրևել՝ կաթիլ-կաթիլ։ 

Հետո

ժպիտդ

      դողաց 

        մութ երկնքում,

ու իջավ սրտիս

             թաքուն-թաքուն...

 Իսկ դու եկել ես լուռ

  Ու նստել անկողնուս,

Վարդի պես

   Դատարկ

    Փչում ես լուսամուտից...

Այնժամ, երբ կխորտակվի հոգիս արշալույսի վաղորդյան վերջին շնչին, ես կգա՛մ նորից, որպես զեփյուռ, որպես գարուն։ Այնժամ, երբ աշնան վերջին մայրամոտը լռի, երբ քո հոգում անտակ մայրամուտը եթերի, Իմ պաղաղ հոգին կիջնի ձյունացած, որպես ձյուն, որպես զովք, կամ կռունկ քաղցած