Չհեռանա՜ս ( ۝ ) Լուսաբացին

… խոսիր… մի լռիր… Բացիր բառերը հոգուդ Ու չմոռանաս որ կյանքը ինքնին մի էներգիա է Ուր վերջանում են մարդիկ ու չի վերջանում դիֆուզյան այդ աշխարհի...

Աշուն է քամել հոգին մարդու Ուր տանելի չէ լուռն էլ բնավ Սիրուն է խոսքերը անկեղծ մարդու Ով գոռում է անկեղծ, խելարի նման Ես սոսկ քամին եմ հորինել Ու ինչ հեքիաթ է կյանքը հիմա Ես սոսկ բարին եմ հորինել Ափսոս կիսատ էր կյանքը նրա Գարուն է հաձախ հոգում մարդու Ու տանելի չէ գարունն էլ հաճախ Մարդիկ ժպտում են ինչ-որ մարդու Ում խոր աշունն է հոգին առել Կռիվ են տալիս մարդիկ կույր Ու դեգերում քամուն հաճախ Հյուր են ափսոս մարդիկը բյուր Ուր թագավոր էին թե ծառա Ես սոսկ քամին եմ հորինել

Լռությունը ամենամեծ աղմուկն է, որ հարատև պարփակումից հետո հասկանում ես։ Կորցնում ես խոսելու ունակությունը։ Մենք մեր մտաշխարհում մտածում ու արտածում ենք բառերը երբեմն կիսատ, իսկ երբեմն նույնիսկ առանց բառերի։ Արտահայտվելը դառնում է դժվար, ու դու օտար լեզվով խոսացող մարդու նման, դառնում ես օտար բոլորին։ Հատկապես, երբ սկսում ես երկար ժամանակ օգտվել (արհեստական անդորից), հետո նկատում ու հասկանում ես, որ այն ինչը հասկանալու և արտահայտելու համար այդքան լռել ես, դա վաղուց նշանակություն չուներ քեզ համար…   Կյանքում աշխարհի՛ն հաղորդ եղիր Հոգիդ միշտ բաց պահիր ու լույս տուր աշխարհին Որ Կյանքից ծույլ ու հոգնած չհեռանաս

Կիսահաս ու անտերև Բարակ թեփուկների պես Հոգիներ են գնում երկնքում. Մեկն անտերև, մեկն անվերև Գնում են մերկ ու թափանցիկ... Իսկ մեկն այստեղ, սև հողի տակ Դեռ պինդ կառչել է իր արմատից Լուռ հառաչում է կարմիր գինին Հոսում է երկրի երակներով Ու հագեսնում է ծարավ թփութներին Որ չարացան այդ ծարավից... Ու սև սգում է չոր թփենին Խորը թաղվելով սև հողի տակ Անհոտ ու անլույս, կիսաթափանցիկ Այրվում են ձեռքերը երկնքին հառած Ի՞նչեր են խոսում սև հողի տակ Խեղտում երազ ու երազանք Երգում է մեղմ-մեղմ մեղեդին Մինչ կիջնի սև-սպիտակ իրիկուն Գարնանն էլի, կանաչ տերևի հետ Հեռվում ապրող սիրեկանի պես Ու շատ կարոտած մոր նման Լույսեր կիջնեն թեփուկների հետ Թփուտն այնտեղ է, սև հողի տակ Ու կծաղկի նա էլ նորեն Ու անօրեն քամու նման Կանցնի, կանցնի, կանցնի նորեն 31.06.19. 12:34