Չհեռանա՜ս ( ۝ ) Լուսաբացին

Հորինում է սերը նորից Ջինջ առավոտների փայլերը ոսկի… Եվ չկամ ես այնտեղ, չեմ եղել տրտում… Ի՞նչ երգ ես ուզում երգեմ քեզ համար՝ Երգեմ արևներն իմ հոգու, որ չկան. Չի ջերմացրել արևն ինձ երբեք… Արթնացա, և եղյամ էր միայն, Եվ միայն դու… Ես ու դու… Եվ ծածկվեց աշխարհում ամեն մութ բան։ Ի՞նչ ես ուզում երգեմ քեզ համար, Երբ միայն դու,  Դու ես միակ լույսն իմ հոգու… Երգեմ կարոտով աչքերը քո ջինջ, Երգեմ, շշնջամ, անձրևեմ համը կարոտի… Ինչպե՞ս փարատեմ կարոտն իմ հոգու,  Երբ իմ կյանքում դու ես Եվ միայն դու… Եվ չկա ուրիշ լույս իմ հոգում… Ինչպե՞ս երգեմ լռությունն այս ջինջ, Երբ վարանում են բառերն իմ հոգու… Արի թերթենք էջերն այս անհուշ… Երկինքը քնել է խոր կարոտն իր հոգում, Երգում, անձրևում, փոթորկում է մերթ… Արի ամուր գրկենք, Փրկենք մեր սերը խավարից Եվ չխենթանանք փոթորիկներից։ Ի՞նչ ես ուզում երգեմ քեզ համար… Տխուր երգերը ելնում են կախաղան, Դառնում են սեր, հեռանում անհուշ Եվ չունեն ուրիշ բառեր քեզանից բացի… Ափսո՜ս, դու չես լսում կարոտի նոտան, Որ երգում է ձայնավոր այս բաղաձայն աշխարհում… Արի պայքարենք, Կռիվ տանք կար...

Երկինքը համեմված է ձայներով տխուր ինչ-որ՝ վերջին.... Հրաժեշտ են տալիս հավքերը անձայն և հեռանում են աշնան վերջին տերևի պես խուճապահար… -Երկի՜նք, գիտե՞ս ուր են տանում ճամփաներն այդ մութ… Հավքե՜ր, լսե՜ք, երբ կարոտեք և որոնեք ինձ, հիշե՜ք, ես այստեղ եմ միշտ՝ նույն քարերի ու հողի մեջ՝ ծպտված, ծարավ ծառերի պես։ Գուցե ճանապարհին ջերմանաք մեկի բարևից, մեկից զարմանաք, մյուսից զայրանաք, մոռանա՜ք ինձ տանջալի ծարավից և իջնեք ուրիշ մի շյուղի…  Հավքերը հեռանում են երազանքների հետ և մահանում են երգերն իմ օդում։ - Ես գոռալ չգիտե՜մ, չեմ կարող գալ ձեր հետևից։ Կանգնե՜ք, հավքե՜ր, դուք չգիտե՜ք՝ ես կխեղդեմ արմատներով բոլոր ծառերին, որտեղ իջնեք դուք հանկարծ և կկործանվեք դուք կործանելով և՛ ինձ...  Ուզում եմ գոռալ հետևից. կարծես մի ձու մոռացան իմ բնի մեջ…Ես դողում եմ արմատներով մինչ դղրդա երկինքը և քնեմ ես՝ դադարելով հավատալուց, որ չկա գարուն… Ուզում եմ խեղդվել իմ ճյուղերի մեջ, որ գարնանը էլի չգան հավքերը և չար սեր չհյուսեն իմ շյուղերից… - Հավքե՜ր, դուք սիրել չգիտեք։ Ձյո՜ւն, ձյուն եմ ուզում, որ մա...